Sillas Y Mesas Vacías
No hay palabras que describan
Lo que siento en mi interior
Estas sillas hoy vacías
Son la imagen del dolor
Este sitio fue la cuna
De la noble rebelión
Cuando hablamos de un mañana
Que jamás amaneció
Esa mesa de la esquina
Era un mundo por nacer
Un rosario de canciones
Las puedo oír aún
Los bellos himnos al valor
Murieron con un grito
Se apagaron al salir el sol
Yo no pude acompañaros
Perdonadme, por favor
No hay palabras que describan
Lo que siento en mi interior
Me parece ver su sombra
Su señal en la pared
Estas sillas hoy vacías
Fueron suyas una vez
Ya no sé si vuestra muerte
Ha tenido algún valor
Estas sillas hoy vacías
Mi tristeza y mi dolor
Lege Stoelen en Tafels
Er zijn geen woorden die beschrijven
Wat ik voel van binnen
Deze stoelen zijn vandaag leeg
Zijn het beeld van de pijn
Deze plek was de wieg
Van de nobele opstand
Toen we spraken over een morgen
Die nooit is aangebroken
Die tafel in de hoek
Was een wereld die nog moest komen
Een rozenkrans van liedjes
Die hoor ik nog steeds
De mooie hymnes van moed
Stierf met een schreeuw
Verdween bij het opkomen van de zon
Ik kon jullie niet vergezellen
Vergeef me, alsjeblieft
Er zijn geen woorden die beschrijven
Wat ik voel van binnen
Ik lijk hun schaduw te zien
Hun teken op de muur
Deze stoelen zijn vandaag leeg
Waren ooit van hen
Ik weet niet of jullie dood
Enige waarde heeft gehad
Deze stoelen zijn vandaag leeg
Mijn verdriet en mijn pijn