Vivian
Así como el ancho mar
Como el solitario llano
Como la noche sin luna
Como el silencio encantado
Como la lluvia implacable
Como el lucero lejano
Así se encuentra mi vida
Porque sé que te has marchado
En esta inmensa soledad de mis recuerdos
Te voy buscando y en mis sueños te repito
Que hay que olvidar lo que ya se encuentra muerto
Y conservar lo que aún no se ha perdido
Te voy buscando y en mis sueños te repito
En los recónditos lugares de mi alma
Hay una voz que me recuerda que es mentira
Que se pueda olvidar cuando se ama
Vivian
Net als de brede zee
Zoals de eenzame vlakte
Zoals de nacht zonder maan
Zoals de betoverde stilte
Zoals de onverbiddelijke regen
Zoals de verre ster
Zo is mijn leven
Omdat ik weet dat je bent vertrokken
In deze immense eenzaamheid van mijn herinneringen
Zoek ik je en in mijn dromen herhaal ik je
Dat je moet vergeten wat al dood is
En bewaren wat nog niet verloren is
Ik zoek je en in mijn dromen herhaal ik je
In de verborgen plekken van mijn ziel
Is er een stem die me herinnert dat het een leugen is
Dat je kunt vergeten als je liefhebt
Escrita por: Néstor Zavarce