María Soliña
Polos camiños de Cangas
A voz do vento xemía:
Ai, que soliña quedaches,
María, María, Soliña.
Nos areales de Cangas,
Muros de noite se erguían:
Ai, que soliña quedaches,
María, María, Soliña.
As ondas do mar de Cangas
Acedos ecos traguían:
Ai, que soliña quedaches,
María, María, Soliña.
As gueivotas sobre Cangas
Sonos de medo tecían:
Ai, que soliña quedaches,
María, María, Soliña.
Baixo os tellados de Cangas
Anda un terror de auga fría:
Ai, que soliña quedaches,
María, María, Soliña.
Ai, que soliña quedaches,
María, María, Soliña.
Lalala. lalala,lalala...
Maria Soliña
Through the roads of Cangas
The voice of the wind whispered:
Oh, how lonely you were left,
Maria, Maria, Soliña.
In the sand dunes of Cangas,
Walls of night rose up:
Oh, how lonely you were left,
Maria, Maria, Soliña.
The waves of the sea in Cangas
Carried bitter echoes:
Oh, how lonely you were left,
Maria, Maria, Soliña.
The seagulls above Cangas
Weaved sounds of fear:
Oh, how lonely you were left,
Maria, Maria, Soliña.
Under the rooftops of Cangas
A terror of cold water roams:
Oh, how lonely you were left,
Maria, Maria, Soliña.
Oh, how lonely you were left,
Maria, Maria, Soliña.
Lalala, lalala, lalala...