María Soliña
Polos camiños de Cangas
A voz do vento xemía:
Ai, que soliña quedaches,
María, María, Soliña.
Nos areales de Cangas,
Muros de noite se erguían:
Ai, que soliña quedaches,
María, María, Soliña.
As ondas do mar de Cangas
Acedos ecos traguían:
Ai, que soliña quedaches,
María, María, Soliña.
As gueivotas sobre Cangas
Sonos de medo tecían:
Ai, que soliña quedaches,
María, María, Soliña.
Baixo os tellados de Cangas
Anda un terror de auga fría:
Ai, que soliña quedaches,
María, María, Soliña.
Ai, que soliña quedaches,
María, María, Soliña.
Lalala. lalala,lalala...
María Soliña
Por los caminos de Cangas
La voz del viento gemía:
Ay, qué sola te quedaste,
María, María, Soliña.
En los arenales de Cangas,
Muros de noche se erguían:
Ay, qué sola te quedaste,
María, María, Soliña.
Las olas del mar de Cangas
Ácidos ecos tragaban:
Ay, qué sola te quedaste,
María, María, Soliña.
Las gaviotas sobre Cangas
Tejían sonidos de miedo:
Ay, qué sola te quedaste,
María, María, Soliña.
Bajo los techos de Cangas
Anda un terror de agua fría:
Ay, qué sola te quedaste,
María, María, Soliña.
Ay, qué sola te quedaste,
María, María, Soliña.
Lalala, lalala, lalala...