El Plebeyo
La noche cubre ya con su negro crespon
De la ciudad las calles que cruza la gente
Con pausada acción
La luz artificial con débil proyección
Propicia la penumbra que esconde en su sombra
Venganza y traición
Después de laborar, vuelve a su humilde hogar
Luis Enrique, el plebeyo, el hijo del pueblo
El hombre que supo amar
Y que sufriendo está esa infamante ley
De amar a una aristócrata siendo un plebeyo el
Trémulo de emoción, dice así en su canción
El amor, siendo humano, tiene algo de divino
Amar no es un delito porque hasta Dios amó
Y si el cariño es puro, y el deseo es sincero
¿Porque robarme quieren la fe del corazón?
Mi sangre, aunque plebeya, también tiñe de rojo
El alma en que se anida mi incomparable amor
Ella de noble cuna, y yo humilde plebeyo
No es distinta la sangre ni es otro el corazón
Señor ¿porque los seres no son de igual valor?
De Plebey
De nacht bedekt al met zijn zwarte sluier
Van de stad de straten die de mensen doorkruisen
Met langzame actie
Het kunstlicht met zwakke projectie
Bevorderd de schemering die in zijn schaduw verbergt
Wraak en verraad
Na hard werken, terug naar zijn bescheiden huis
Luis Enrique, de plebejer, de zoon van het volk
De man die wist te beminnen
En die lijdt onder die schandelijke wet
Van een aristocrate houden terwijl hij een plebejer is
Trillend van emotie, zegt hij zo in zijn lied
De liefde, zijnde menselijk, heeft iets goddelijks
Liefhebben is geen misdaad want zelfs God heeft bemind
En als de genegenheid puur is, en de wens oprecht
Waarom willen ze mijn geloof in het hart stelen?
Mijn bloed, hoewel plebejisch, kleurt ook rood
De ziel waarin mijn onvergelijkbare liefde nestelt
Zij van edele afkomst, en ik een bescheiden plebejer
Het bloed is niet anders en het hart is niet anders
Heer, waarom zijn wezens niet van gelijke waarde?
Escrita por: Felipe Pinglo Alva