Nací de Pobres
Yo nací sin fortuna y sin nada
Desafiando al destino de frente
Hasta el más infeliz me humillaba
Ignorándome toda la gente
Y de pronto mi suerte ha cambiado
Y de pronto me vi entre gran gente
Vi a esa gente sentírse dichosa
Frente a un mundo vulgar y embustero
Gente hipócrita, ruin, vanidosa
Que de nada le sirve el dinero
Que se muere lo mismo que el probre
Y su tumba es el mismo agüjero
Ahora voy por distintos caminos
Voy siguiendo tan solo al destino
Y entre pobres me siento dichoso
Sí amando doy mí amor entero
Con los pobres me quito el sombrero
Y desprecio hasta el más poderoso
Soy cabal y sincero les digo
He labrado mí propio destino
Yo le tiendo la mano al amigo
Pero al rico jamás me le humillo
Hablado
Yo nunca tuve el calor de un beso
Mis pobres viejos trabajaban tanto
Que nunca tuvieron tiempo para eso
Y así crecí sin ignorar el llanto
No fuí a la escuela, yo apendí de grande
Para esas cosas no alcanzaba un probre
Las letras no entran cuando se tiene hambre
Ní hay quien te tienda la mano si eres pobre
Por eso vuelvo a este pueblo viejo
Donde la vida me trató tan mal
Esta es mi gente que por nada dejo
Aunque volviera yo a sufrir igual
Soy cabal y sincero les digo
He labrado mí propio destino
Yo le tiendo la mano al amigo
Pero al rico jamás me le humillo
Geboren uit Armoede
Ik werd geboren zonder fortuin en zonder iets
Recht in het gezicht van het lot
Zelfs de meest ongelukkige vernedert me
Iedereen negeert me, dat is wat het is
En plotseling is mijn geluk veranderd
En plotseling zag ik mezelf tussen de grote mensen
Ik zag die mensen zich gelukkig voelen
Voor een vulgaire en bedrieglijke wereld
Hypocriete, gemene, ijdele mensen
Die met geld niets kunnen beginnen
Die sterven net als de arme
En hun graf is hetzelfde gat
Nu ga ik andere wegen
Ik volg alleen het lot
En tussen de armen voel ik me gelukkig
Ja, als ik liefheb, geef ik mijn hele liefde
Met de armen haal ik mijn hoed af
En ik minacht zelfs de machtigste
Ik ben eerlijk en oprecht, dat zeg ik
Ik heb mijn eigen lot gecreëerd
Ik reikt de hand naar de vriend
Maar voor de rijke zal ik me nooit vernederen
Gesproken
Ik heb nooit de warmte van een kus gehad
Mijn arme ouders werkten zo hard
Dat ze daar nooit tijd voor hadden
En zo groeide ik op zonder het huilen te negeren
Ik ging niet naar school, ik leerde als volwassene
Voor zulke dingen had een arme geen kans
De letters komen niet binnen als je honger hebt
Er is niemand die je de hand reikt als je arm bent
Daarom keer ik terug naar dit oude dorp
Waar het leven me zo slecht behandelde
Dit zijn mijn mensen, die laat ik voor niets achter
Ook al zou ik weer hetzelfde lijden
Ik ben eerlijk en oprecht, dat zeg ik
Ik heb mijn eigen lot gecreëerd
Ik reikt de hand naar de vriend
Maar voor de rijke zal ik me nooit vernederen