Saudade de Minas Gerais
Aqui na cidade eu vivo sonhando
Que estou voltando pra Minas Gerais
Meu berço Natal, meu pedaço de céu
Estampa fiel dos meus madrigais
Deixei minha terra buscando aventuras
Pintando esculturas dos meus ideais
Plantei esperança e colhi a saudade
Que sem piedade machuca demais
Me lembro e sinto o cheiro das flores
E as multicores borboletas voando
No amanhecer pinguinhos de orvalho
Que formam rosário no mato brilhando
Também no terreiro um casal de rolinhas
Que pousa e caminha na areia ciscando
E o ribeirão de águas cristalinas
É a grande cortina do dia fechando
Me lembro da noite e do céu estrelado
Do canto alternado do galo marcante
A Lua banhando bem lá no riacho
Refletindo o facho de luz cintilante
Na escuridão muitos vaga-lumes
Piscando seu lume era fascinante
O cantar da coruja e do urutau
Na mente é real desse pobre errante
Estou decidido, aqui não vou ficar
Hoje vou voltar para o meu sertão
Quero de novo viver da essência
Longe da existência da poluição
Quero contemplar novamente as belezas
Da mãe natureza e sua criação
Eu vou ser feliz onde mora meus pais
É de Minas Gerais esse meu coração
Heimwee naar Minas Gerais
Hier in de stad blijf ik dromen
Dat ik terugga naar Minas Gerais
Mijn wieg, mijn geboortegrond, mijn stukje hemel
Een trouw beeld van mijn dromen
Ik verliet mijn land op zoek naar avontuur
Beeldhouwde mijn idealen in kunst
Plantte hoop en oogstte heimwee
Die me zonder genade te veel pijn doet
Ik herinner me de geur van de bloemen
En de kleurrijke vlinders die vliegen
In de ochtend, druppels dauw
Die een rozenkrans vormen in het glinsterende gras
Ook in de tuin een paar tortelduifjes
Die landen en lopen in het zand, scharrelen
En de beek met kristalhelder water
Is het grote gordijn dat de dag sluit
Ik herinner me de nacht en de sterrenhemel
De afwisselende zang van de markante haan
De maan die mooi over de beek straalt
Reflecterend het flonkerende licht
In de duisternis veel vuurvliegjes
Die hun licht knipperend lieten zien, fascinerend
Het gezang van de uil en de urutau
In mijn geest is het echt voor deze arme zwervende
Ik heb besloten, hier blijf ik niet
Vandaag ga ik terug naar mijn platteland
Ik wil weer leven van de essentie
Ver weg van het bestaan van vervuiling
Ik wil opnieuw de schoonheid bewonderen
Van moeder natuur en haar schepping
Ik zal gelukkig zijn waar mijn ouders wonen
Dit hart behoort toe aan Minas Gerais
Escrita por: Joao Miranda, Fafa