1999/2009
Hasta aquí llegó el ritual
De enfados y canibalismo estúpido
Son demasiadas horas en vela
Y nada que decir
Descansamos nuestra espalda
En las persianas bien cerradas
Tú y yo anémicos
Y a cada parpadeo calmado
Intentamos dormir
Terapias mal llevadas sin nadie
Que mediara por dos histéricos
Mis gritos envasados al vacío
Reventaron al fin
Y ahora congelo cada instante
Sabiendo de antemano
Que son los últimos
La noche en que el noventa y nueve
Llegó hasta abril
Ya no hay ganas de seguir el show
Ni de continuar fingiendo
Sólo quiero ser espectador
Relax, entertainment
Me pregunto quién pensó el guión
Debe estar bastante enfermo
Fue el estreno de un gran director
Le caerán mil premios
Y al subir al taxi
Mis palabras son vapor de cristal
Y me dejo el alma
Cuando escribo en la ventana
Que sea cierto el jamás
¡Oh, cállate!
Y ahora relájate
Ella lo lleva bien
Está aliviada, ¿ves?
Todo ha acabado bien
Te dice: Fíjate
Mira mis manos, ¿ves?
No pesan nada, ¿ves?
Están flotando ¿ves?
Putas ganas de seguir el show
Ni de continuar mintiendo
Y en un travelling algo veloz
Sale un fin en negro
Me pregunto quién pensó el guión
Debe estar bastante enfermo
Fue el estreno de un gran director
Le caerán mil premios
Y a medias del viaje
Callo a gritos
Que no quieras bajar
Y pierdo la conciencia
Cuando escucho como dices
Que sea cierto el jamás
¡Oh, muérete!
Todas las promesas de mi amor se irán contigo
Todas las promesas de mi amor se irán contigo
Todas las promesas de mi amor se irán contigo
Todas las promesas de mi amor se irán contigo
¿Por qué te vas? ¿Por qué te vas?
¿¿Por qué te vas? ¿Por qué te vas?
Me olvidaras, me olvidaras
¿Por qué te vas? ¿Por qué te vas? ¿Por qué te vas?
(Así acabó aquel 1999, con alguien saliendo de un taxi
Con otra persona diciendo que fuera cierto el jamás
Y quizás fue cierto)
Vamos a correr el gran sprint final
Y al cruzar la línea los dos ganarán
Voy a romper las ventanas
Para que lluevan cristales
Ven a romper las ventanas
Ven a gritar como antes
Ven a romper las ventanas
Y hacer del caos un arte
Voy a romper tus ventanas
Y voy a entrar como el aire
1999/2009
Tot hier kwam het ritueel
Van woede en stom cannibalisme
Te veel uren wakker
En niets te zeggen
We rusten onze rug
Tegen de goed gesloten jaloezieën
Jij en ik anemisch
En bij elke rustige knippering
Proberen we te slapen
Slecht uitgevoerde therapieën zonder iemand
Die bemiddelt voor twee hysterici
Mijn geschreeuw in vacuüm verpakt
Is eindelijk geëxplodeerd
En nu bevries ik elk moment
Wetende van tevoren
Dat het de laatste zijn
De nacht waarin negentien-negenennegentig
Tot april kwam
Ik heb geen zin meer om de show voort te zetten
Of om door te gaan met doen alsof
Ik wil gewoon toeschouwer zijn
Ontspan, entertainment
Ik vraag me af wie het script bedacht
Die moet behoorlijk ziek zijn
Het was de première van een grote regisseur
Hij zal duizend prijzen krijgen
En als ik in de taxi stap
Zijn mijn woorden damp van glas
En ik laat mijn ziel achter
Als ik op het raam schrijf
Dat het nooit waar mag zijn
Oh, hou je mond!
En nu ontspan
Zij gaat er goed mee om
Ze is opgelucht, zie je?
Alles is goed afgelopen
Ze zegt: Kijk
Kijk naar mijn handen, zie je?
Ze wegen niets, zie je?
Ze zweven, zie je?
Verdomde zin om de show voort te zetten
Of om door te gaan met liegen
En in een snelle travelling
Komt er een zwart einde
Ik vraag me af wie het script bedacht
Die moet behoorlijk ziek zijn
Het was de première van een grote regisseur
Hij zal duizend prijzen krijgen
En halverwege de reis
Schreeuw ik stil
Dat je niet wilt uitstappen
En ik verlies het bewustzijn
Als ik hoor hoe je zegt
Dat het nooit waar mag zijn
Oh, verrot op!
Alle beloftes van mijn liefde gaan met jou mee
Alle beloftes van mijn liefde gaan met jou mee
Alle beloftes van mijn liefde gaan met jou mee
Alle beloftes van mijn liefde gaan met jou mee
Waarom ga je weg? Waarom ga je weg?
Waarom ga je weg? Waarom ga je weg?
Je zult me vergeten, je zult me vergeten
Waarom ga je weg? Waarom ga je weg? Waarom ga je weg?
(Zo eindigde dat negentien-negenennegentig, met iemand die uit een taxi stapte
Met een ander die zei dat het nooit waar mocht zijn
En misschien was het waar)
Laten we de grote finale sprint doen
En als we de lijn oversteken, winnen we beiden
Ik ga de ramen breken
Zodat de glazen regenen
Kom de ramen breken
Kom schreeuwen zoals vroeger
Kom de ramen breken
En maak van chaos een kunst
Ik ga jouw ramen breken
En ik ga binnenkomen als de lucht