El Hambre Invisible
En mi corea mental,
Hay un bloqueo bestial,
Y desde mi ciudad,
Solo a veces recuerdo a mi sur.
Así es mi identidad,
Muñecas rusas que no acaban jamás.
Un laberinto irreal, donde solo una voz me guió, eras tú.
Querías mostrarme al exterior.
Tú ilusionista, un gran error.
Dijiste nadie escucha aquí,
Y aún menos nos ven,
Si siguen ignorándonos van a saber,
Que un día atacaremos en forma de alud.
¿Por qué nos cuesta tanto cambiar de actitud?
Y generé más tensión,
Y me hice nudos de inaudita opresión,
Cuando empecé a notar,
Un deseo inhumano hacia ti.
Busqué las ganas y también un plan,
Romper mis diques de seguridad,
Pero antes de decidirme a hablar,
Elegía un vuelo raso para huir de tu radar.
Mi mecanismo de horror,
Volvió a engullir mi tensión.
Intuyo que si hablo va a ser de una vez,
Y tanto que he aguantado así,
No lo haré bien.
No pongo de mi parte ni aporto más luz
¿Por qué me cuesta tanto cambiar de actitud?
Como un sueño fractal,
Quisiera explosionar,
Millones de sonidos
Que pudieran ampliarte un gracias.
Sería un gran paso más,
Para la humanidad,
Mostrar mi cara oculta a los demás.
Ser actitud. Mer actitud. más actitud.
Es como cuando sueñas que nadie te ve.
Y sigues dando pistas, por si alguna vez
Y sé que no funcionará si estamos sin ser.
El hambre invisible en su escudo de piel.
De Onzichtbare Honger
In mijn mentale kern,
Is er een brute blokkade,
En vanuit mijn stad,
Vergeet ik soms mijn zuiden.
Zo is mijn identiteit,
Russische poppen die nooit eindigen.
Een onwerkelijk labyrint, waar alleen één stem me leidde, dat was jij.
Je wilde me aan de buitenwereld tonen.
Jij illusionist, een grote vergissing.
Je zei: "niemand luistert hier,
En nog minder zien ze ons,
Als ze ons blijven negeren, zullen ze weten,
Dat we op een dag als een lawine aanvallen.
Waarom kost het ons zoveel moeite om van houding te veranderen?"
En ik genereerde meer spanning,
En ik maakte knopen van ongehoorde druk,
Toen ik begon te merken,
Een onmenselijk verlangen naar jou.
Ik zocht naar de wil en ook een plan,
Mijn veiligheidsdijken doorbreken,
Maar voordat ik besloot te spreken,
Kies ik een lage vlucht om aan jouw radar te ontsnappen.
Mijn mechanisme van horror,
Verslond opnieuw mijn spanning.
Ik heb het gevoel dat als ik spreek, het in één keer zal zijn,
En zoveel heb ik zo volgehouden,
Zal ik het niet goed doen.
Ik doe niet mijn best en breng geen meer licht,
Waarom kost het me zoveel moeite om van houding te veranderen?
Als een fractaal droom,
Zou ik willen exploderen,
Miljoenen geluiden
Die je een "dank je" zouden kunnen geven.
Dat zou een grote stap zijn,
Voor de mensheid,
Mijn verborgen gezicht aan anderen tonen.
Wees houding. Meer houding. Meer houding.
Het is als wanneer je droomt dat niemand je ziet.
En je blijft aanwijzingen geven, voor als ooit...
En ik weet dat het niet zal werken als we er niet zijn.
De onzichtbare honger in zijn huid schild.