Lágrimas Serão Sorrisos
Você pra um lado e eu pro outro
Era óbvio pra mim
Dure muito ou dure pouco
Tudo um dia tem um fim
Foi a minha decisão
Lágrimas a rolar
Mesmo que seja o final
Sinto que eu ainda tenho muito pra falar
Mas sinto que oque digo diante do espelho não tem sentido
Então eu minto pra mim mesmo como proteção
Nenhum amigo entende
Que sou meu inimigo mais íntimo
Desacredito
Pois não se mente pro coração
Então, como a gente faz
Quando a nossa paz não se encontra mais?
Traz de volta essa revolta que se viveu no passado
Ou aceita que o futuro guarda muita coisa?
Porra
Minha vida toda só mentiras
Constantes, escritas, cortantes, vazias
Repetitivas, dia após dia
Sabia e via, ouvia e sentia
Que cada pessoa tinha uma razão na alma
Pra fazer tudo aquilo que lhe traria bons frutos
Então cada pessoa machucava outra alma esperando
Que colheria bonança no futuro
Eu mesmo fui assim, um dia percebi
Que vivia na fantasia de um mundo inalcançável
Usava como desculpa o que marcou meu passado
Pra ser um filha da puta de espírito amargo
Espinhos em cada palavra
Me achava de pedra
Via pessoas sofrendo e eu não sentia nada
Mas acabei sentindo quando me encontrei sozinho
Perdido nesse buraco onde não tinha escada
Como eu vou sair?
Como que eu fujo de mim mesmo
Se pra onde corro
Meus erros chegam primeiro
Me perdi muito
Estou nesse mundo imundo
E ao meu lado só uma pá
Pra eu poder me colocar mais fundo
Que se foda tudo
Decidi cavar pra tentar encontrar
Um lugar onde talvez eu pertencesse
Minhas mãos se calejaram
Sujei meu rosto de terra
E no fim eu encontrei
Só mais memórias do passado
Nunca fui esperançoso
Eu já tava cansado
E de uma vez por todas, abracei meus pecados
Diante dos meus olhos vi essa vida sombria
Alimentando e nutrindo um ser humano egoísta
Que sempre fingiu ser bom
Que escondeu de todo mundo essa alma rancorosa
Que de amor tava vazia
Escondeu esse ódio de uma mãe que era fraca
Que escolheu uma vida nova e que não criou o filho
Escondeu esse nojo de ter o sangue ruim
De um homem culpado que viveu como um passarinho
Cansei de esconder que eu não sou feito de pedra
Que eu sofro, que eu choro
Que também carrego mágoa
Vivo em depressão e não acho uma solução
É minha hora de fazer tempestade em copo d'água
Eu tinha que desabafar
Não me comparo com Jesus
Mas admito amigo que às vezes sinto que no peito
Carrego o pesado peso de uma pesada cruz
Não acredito em muita coisa
Mas creio que no final
Nós pagamos por cada erro
Eles pesam na balança
Não sei o fogo nos queima
Mas por cada crueldade nessa vida sofreremos
Então é hora de fazer valer
Por cada erro nessa vida
Um dia eu vou compensar
Com um futuro de ações que irão preencher de orgulho
Essa alma tão vazia que tantos já fez chorar
Sem apagar o passado, aceitando o que fiz
Porque eu sinto que no fundo ninguém acaba sozinho
É coisa do destino, acredito que no fim cada
Lágrima derramada vai se tornar um sorriso
Tranen Worden Glimlachen
Jij naar de ene kant en ik naar de andere
Het was voor mij zo duidelijk
Of het nu lang of kort duurt
Alles heeft ooit een einde
Het was mijn beslissing
Tranen rollen
Ook al is het het einde
Voel ik dat ik nog veel te zeggen heb
Maar ik voel dat wat ik tegen de spiegel zeg geen zin heeft
Dus lieg ik tegen mezelf als bescherming
Geen vriend begrijpt
Dat ik mijn grootste vijand ben
Ik geloof het niet
Want je liegt niet tegen je hart
Dus, hoe doen we dat
Als onze vrede niet meer te vinden is?
Breng die opstand terug die we in het verleden hebben geleefd
Of accepteer dat de toekomst veel zal brengen?
Verdomme
Mijn hele leven vol leugens
Constante, geschreven, snijdende, lege
Herhalingen, dag na dag
Wist en zag, hoorde en voelde
Dat elke persoon een reden in de ziel had
Om alles te doen wat goede vruchten zou opleveren
Dus verwondde elke persoon een andere ziel in de hoop
Dat ze in de toekomst welvaart zouden oogsten
Ik was zelf zo, op een dag besefte ik
Dat ik leefde in de fantasie van een onbereikbare wereld
Gebruikmakend van mijn verleden als excuus
Om een klootzak met een bittere geest te zijn
Stekels in elk woord
Ik dacht dat ik van steen was
Zag mensen lijden en voelde niets
Maar uiteindelijk voelde ik het toen ik alleen was
Verdwaald in dat gat waar geen ladder was
Hoe kom ik eruit?
Hoe ontsnap ik aan mezelf
Als waar ik ook heen ren
Mijn fouten eerder aankomen
Ik ben veel kwijtgeraakt
Ik ben in deze vuile wereld
En naast me alleen een schep
Om mezelf dieper te kunnen begraven
Laat alles maar stikken
Ik besloot te graven om te proberen te vinden
Een plek waar ik misschien thuishoorde
Mijn handen zijn verhard
Ik heb mijn gezicht met aarde besmeurd
En uiteindelijk vond ik
Alleen maar herinneringen aan het verleden
Ik was nooit hoopvol
Ik was al moe
En voor eens en voor altijd omarmde ik mijn zonden
Voor mijn ogen zag ik dit duistere leven
Voedend en koesterend een egoïstisch mens
Die altijd deed alsof hij goed was
Die deze wrokvolle ziel voor iedereen verborg
Die leeg was van liefde
Verborg deze haat van een moeder die zwak was
Die voor een nieuw leven koos en haar kind niet opvoedde
Verborg deze walging van het slechte bloed
Van een schuldige man die leefde als een vogeltje
Ik ben moe van het verbergen dat ik niet van steen ben
Dat ik lijd, dat ik huil
Dat ik ook wonden draag
Ik leef in depressie en vind geen oplossing
Het is mijn tijd om een storm in een glas water te maken
Ik moest het van me afschreeuwen
Ik vergelijk mezelf niet met Jezus
Maar ik geef toe vriend dat ik soms voel dat ik op mijn borst
Het zware gewicht van een zware kruis draag
Ik geloof niet in veel dingen
Maar ik geloof dat we aan het eind
Betalen voor elke fout
Ze wegen op de balans
Ik weet niet wat het vuur ons aan doet
Maar voor elke wreedheid in dit leven zullen we lijden
Dus het is tijd om het waar te maken
Voor elke fout in dit leven
Op een dag zal ik compenseren
Met een toekomst van daden die trots zullen vullen
Deze zo lege ziel die velen al deed huilen
Zonder het verleden uit te wissen, accepterend wat ik deed
Omdat ik voel dat niemand uiteindelijk alleen eindigt
Het is het lot, ik geloof dat aan het eind elke
Traan die is vergoten een glimlach zal worden