Vecchio Scarpone
Lassù, in un ripostiglio polveroso,
Fra mille cose che non servon più,
Ho visto, un poco logoro e deluso,
Un caro amico della gioventù.
Qualche filo d'erba,
Col fango disseccato
Tra i chiodi ancor pareva conservar,
Era uno scarpone militar.
Vecchio scarpone quanto tempo è passato
Quante illusioni fai rivivere tu.
Quante canzoni sul tuo passo ho cantato
Che non scordo più.
Sopra le dune del deserto infinito,
Lungo le sponde accarezzate dal mar,
Per giorni e notti insieme a te ho camminato
Senza riposar.
Lassù, fra le bianche cime
Di nevi eterne immacolate al sol,
Cogliemmo le stelle alpine
Per farne un dono ad un lontan amor.
Vecchio scarpone, come un tempo lontano,
In mezzo al fango,
Con la pioggia e col sol,
Forse sapresti, se volesse il destino, camminare ancor.
Vecchio scarpone quanto tempo è passato
Quante illusioni fai rivivere tu.
Quante canzoni sul tuo passo ho cantato
Che non scordo più.
Sopra le dune del deserto infinito,
Lungo le sponde accarezzate dal mar,
Per giorni e notti insieme a te ho camminato
Senza riposar.
Lassù, fra le bianche cime
Di nevi eterne immacolate al sol,
Cogliemmo le stelle alpine
Per farne un dono a un lontano amor.
Vecchio scarpone, come un tempo lontano,
In mezzo al fango,
Con la pioggia e col sol,
Forse sapresti, se volesse il destino, camminare ancor.
Vecchio scarpone fai rivivere tu
La mia gioventù.
Oude Schoen
Daarboven, in een stoffige schuur,
Tussen duizend dingen die niet meer dienen,
Zag ik, een beetje versleten en teleurgesteld,
Een goede vriend uit mijn jeugd.
Een paar grassprieten,
Met de opgedroogde modder
Tussen de spijkers leek hij nog te bewaren,
Het was een militaire schoen.
Oude schoen, hoeveel tijd is er verstreken
Hoeveel illusies laat je weer leven.
Hoeveel liedjes over jouw stappen heb ik gezongen
Die ik nooit meer vergeet.
Boven de duinen van de eindeloze woestijn,
Langs de oevers gekust door de zee,
Heb ik dagen en nachten met jou gewandeld
Zonder te rusten.
Daarboven, tussen de witte toppen
Van eeuwige sneeuw, onberispelijk in de zon,
Verzamelde we de alpensterren
Om ze als cadeau te geven aan een verre liefde.
Oude schoen, zoals in die verre tijd,
Tussen de modder,
Met de regen en de zon,
Misschien zou je, als het lot het wilde, nog kunnen lopen.
Oude schoen, hoeveel tijd is er verstreken
Hoeveel illusies laat je weer leven.
Hoeveel liedjes over jouw stappen heb ik gezongen
Die ik nooit meer vergeet.
Boven de duinen van de eindeloze woestijn,
Langs de oevers gekust door de zee,
Heb ik dagen en nachten met jou gewandeld
Zonder te rusten.
Daarboven, tussen de witte toppen
Van eeuwige sneeuw, onberispelijk in de zon,
Verzamelde we de alpensterren
Om ze als cadeau te geven aan een verre liefde.
Oude schoen, zoals in die verre tijd,
Tussen de modder,
Met de regen en de zon,
Misschien zou je, als het lot het wilde, nog kunnen lopen.
Oude schoen, laat je weer leven
Mijn jeugd.
Escrita por: C. Donida / Calibi / Pinchi