La Carta Que Nunca Te Escribí
Querido tú
Hola, ¿cómo estás?
Parecen 7 meses
Llevamos 2 sin hablar
Me contaron que te va genial
Léeme esto, te tengo algo que contar
Nunca volverás a verme como fui
Si tanto cambie, te doy gracias a ti
Y ojalá poder volver al día en que te conocí
Poderte evitar, evitar to' el desastre en mi
Te recordaré como alguien que no supo amar
Por muy loco que fue
Debió terminar
Por eso amala, mímala y cuídala
Así con ella lo mismo no te pasará
Me arrepiento de escribirte que te alejes de mi
No era la verdad, aun que es mejor así
Lo complicado engancha
Lo bonito tiene un fin
No te garantizo que vaya a olvidarme de ti
Olvidarme de ti, imposible en un entonces
Siempre sale mal entre los gritos y los roces
Y aunque diga que no, todavía te pienso por las noches
Te lloro poco a poco y escribirte esto me rompe
Esto lo hago por mí, por callarme y no decírtelo a ti
Claro que nunca supe dejarte ir
Pues aquí tienes la carta, la que nunca te escribí
Te escribo y te vuelvo a escribir
Borrando el mensaje, pensando que nunca lo viste
Y me baso en tenerte o morir
Prefiero morir a tener que vivir sin ti
Parece que se olvidó en nunca jamás
¿Si existía? Si, hasta el infinito y más allá
Quiero volver a lo de antes, presumirte y mirarte
Decirte lo que me he callado y sé que ya es tarde
Más vale tarde que nunca, o nunca más
Y esperanza hay alguna
Pero ¿Qué más da? La vida sigue aún que duela
Pasa página y vuela, tu llavero como el último recuerdo que me queda
Esperaré tu respuesta y
No llegará
Tu paloma mensajera
Se perderá
Y yo buscando excusa cualquiera
Esta esperanza no es buena
Para no creer que es el final
Me arrepiento de escribirte que te alejes de mi
No era la verdad, y no es mejor así
Lo complicado engancha
Pero no quería ese fin
Y te garantizo, no voy a olvidarme de ti
Olvidarme de ti es un hasta nunca se supone
Siempre sale mal entre los gritos y los roces
Aun que diga que no, todavía te pienso por las noches
Te lloro poco a poco, y escribirte esto me rompe
Tonta que fui, por callarme y no decírtelo a ti
Claro que nunca supe dejarte ir
Pues aquí tienes la carta
La que nunca te escribí
La que nunca te escribí
Es tarde, pero te mereces la carta
La que nunca te escribí
De Brief Die Ik Nooit Voor Je Heb Geschreven
Lieve jij
Hallo, hoe gaat het?
Het lijkt wel 7 maanden
We hebben 2 maanden niet gesproken
Ze vertelden me dat het goed met je gaat
Lees dit, ik heb iets te vertellen
Je zult me nooit meer zien zoals ik was
Als ik zo veranderd ben, dank ik jou
En ik wou dat ik terug kon naar de dag dat ik je ontmoette
Je te kunnen vermijden, alle ellende in mijn leven
Ik zal je herinneren als iemand die niet kon liefhebben
Hoe gek het ook was
Het had moeten eindigen
Daarom, hou van haar, koester haar en zorg voor haar
Zo zal je met haar hetzelfde niet overkomen
Ik heb spijt dat ik je schreef om afstand te nemen van mij
Het was niet de waarheid, ook al is het beter zo
Het ingewikkelde trekt aan
Het mooie heeft een einde
Ik kan je niet beloven dat ik je ga vergeten
Vergeten is onmogelijk, dat is een feit
Het gaat altijd mis tussen de schreeuwen en de ruzies
En ook al zeg ik van niet, ik denk nog steeds aan je 's nachts
Ik huil je langzaam weg en dit schrijven breekt me
Ik doe dit voor mezelf, om het voor jou niet te zeggen
Natuurlijk heb ik nooit geweten hoe ik je moest loslaten
Dus hier heb je de brief, de die ik nooit voor je heb geschreven
Ik schrijf je en schrijf je weer
Het bericht wissen, denkend dat je het nooit hebt gezien
En ik baseer het op jou of sterven
Ik verkies te sterven boven leven zonder jou
Het lijkt alsof het vergeten is in het nooit meer
Bestond het? Ja, tot de oneindigheid en verder
Ik wil terug naar hoe het was, je opscheppen en naar je kijken
Je vertellen wat ik heb verzwegen en ik weet dat het te laat is
Beter laat dan nooit, of nooit meer
En er is enige hoop
Maar wat maakt het uit? Het leven gaat door, ook al doet het pijn
Sla een bladzijde om en vlieg, je sleutelhanger als de laatste herinnering die ik heb
Ik wacht op je antwoord en
Het zal niet komen
Je boodschapperduif
Zal verdwalen
En ik zoek naar een excuus, wat dan ook
Deze hoop is niet goed
Om niet te geloven dat dit het einde is
Ik heb spijt dat ik je schreef om afstand te nemen van mij
Het was niet de waarheid, en het is niet beter zo
Het ingewikkelde trekt aan
Maar ik wilde dat einde niet
En ik garandeer je, ik ga je niet vergeten
Vergeten is een tot nooit meer, dat is de bedoeling
Het gaat altijd mis tussen de schreeuwen en de ruzies
Ook al zeg ik van niet, ik denk nog steeds aan je 's nachts
Ik huil je langzaam weg, en dit schrijven breekt me
Dom dat ik was, om het voor jou niet te zeggen
Natuurlijk heb ik nooit geweten hoe ik je moest loslaten
Dus hier heb je de brief
De die ik nooit voor je heb geschreven
De die ik nooit voor je heb geschreven
Het is te laat, maar je verdient de brief
De die ik nooit voor je heb geschreven