Nunca me oiste en tiempo
Qué sombra extraña
en tus ojos
no sé qué hago aquí en el sol
no sé que siento en esta memoria
no sé qué dice.
Qué extraña nie_bla
en tu ojos
ya no recuerdo los tiempos idos
pero qué extraña niebla.
Y en el diluvio
tal vez me acercaré
seré la lluvia
que todo lo cambiará.
Nunca me oíste en tiempo
siempre tuviste miedo
y sólo había gramilla
sólo una idea y nada más.
Qué lento sueño
tu supuesto sueño
que largo día hasta llegar aquí
perdiste tiempo como la noche
yo mañana vuelvo.
Que inmenso mundo
si supieras
te esperaría aquí en el sol
pero que lenta calle.
Y en el diluvio
tal vez me acercaré
seré la lluvia
que todo transformará...
Nunca me oíste en tiempo,
nunca me oíste en tiempo,
nunca me oíste en tiempo
siempre tuviste un poco de miedo
pero ahora estás a tiempo
escucha.
Nooit hoorde je me op tijd
Wat een vreemde schaduw
in je ogen
ik weet niet wat ik hier in de zon doe
ik weet niet wat ik voel in dit geheugen
ik weet niet wat het zegt.
Wat een vreemde mist
in je ogen
ik herinner me de tijden niet meer
maar wat een vreemde mist.
En in de zondvloed
misschien kom ik dichterbij
ik zal de regen zijn
die alles zal veranderen.
Nooit hoorde je me op tijd
je was altijd bang
en er was alleen gras
slechts een idee en verder niets.
Wat een trage droom
jouw veronderstelde droom
wat een lange dag om hier te komen
je verspilde tijd zoals de nacht
ik kom morgen terug.
Wat een immense wereld
als je het maar wist
ik zou hier op je wachten in de zon
maar wat een trage straat.
En in de zondvloed
misschien kom ik dichterbij
ik zal de regen zijn
die alles zal transformeren...
Nooit hoorde je me op tijd,
nooit hoorde je me op tijd,
nooit hoorde je me op tijd
je was altijd een beetje bang
maar nu ben je op tijd
luister.