El Niño Del Barrio
(Esta voz ranchera, hoy en día lo tenemos aquí en Popayán, más adelante)
(De pronto nos lo presten de vez en cuando)
(Porque estará sin duda alguna en las grandes ligas de la música)
(Con ustedes, una vez más, Luis Alfonso)
Cerrando mis ojos me puse a pensar
Todo mi pasado empecé a recordar
La noche y los vicios me hacían compañía
Las calles del gueto marcaron mi vida
Solo y como un perro me crié cada día
Pero de repente
Todo cambiaría
Del niño del barrio
Aquel niño que luchaba sin horario
Pasaron mil días en su calendario
Las calles del barrio lo vieron crecer
Soñando y chambiando
Poco a poco es como vamos avanzando
El costal de grano en grano va llenando
Su palabra y humildad lo hizo valer
Lindo, lindo
Que le doy, señorazo
Pasaron los años, todo mejoró
Más de ser humilde él jamás se olvidó
Mirando hacia el cielo agradecía la vida
Pues ahora en su mesa ya tiene comida
Valora a la gente que lo han merecido
Porque aunque ahora es grande
Está agradecido
Yo me siento orgulloso de haber nacido en un barrio humilde
En un barrio de gente de beraca
De gente que cuando usted la vea a los ojos
Transmite nobleza, transmite cariño
Con mi familia de horizonte, mis parceros, mis mamacitas en el barrio dicen
El niño del barrio, aquel niño que luchaba sin horario
Pasaron mil días en su calendario
Las calles del barrio lo vieron crecer
Soñando y chambiando
Poco a poco es como vamos avanzando
El costal de grano en grano va llenando
Su palabra y humildad lo hizo valer
El niño del barrio
Het Kind uit de Buurt
(Deze ranchera stem, hebben we vandaag hier in Popayán, later)
(Ze lenen ons hem misschien af en toe)
(Want hij zal zonder twijfel in de grote leagues van de muziek staan)
(Met jullie, nogmaals, Luis Alfonso)
Met mijn ogen dicht begon ik na te denken
Ik begon mijn verleden te herinneren
De nacht en de verslavingen hielden me gezelschap
De straten van de ghetto hebben mijn leven getekend
Alleen en als een hond groeide ik elke dag op
Maar plotseling
Zou alles veranderen
Van het kind uit de buurt
Dat kind dat zonder tijdsbesef vocht
Duizend dagen gingen voorbij in zijn kalender
De straten van de buurt zagen hem opgroeien
Dromend en hardwerkend
Langzaam maar zeker gaan we vooruit
De zak vult zich korrel voor korrel
Zijn woorden en nederigheid maakten hem waardevol
Mooi, mooi
Wat ik geef, meneer
De jaren gingen voorbij, alles verbeterde
Maar hij vergat nooit bescheiden te zijn
Kijkend naar de lucht was hij dankbaar voor het leven
Want nu heeft hij voedsel op zijn tafel
Hij waardeert de mensen die het verdienen
Want hoewel hij nu groot is
Is hij dankbaar
Ik ben trots om geboren te zijn in een bescheiden buurt
In een buurt van geweldige mensen
Van mensen die, als je ze in de ogen kijkt
Nobleheid en genegenheid uitstralen
Met mijn familie aan de horizon, mijn vrienden, mijn mamacitas in de buurt zeggen
Het kind uit de buurt, dat kind dat zonder tijdsbesef vocht
Duizend dagen gingen voorbij in zijn kalender
De straten van de buurt zagen hem opgroeien
Dromend en hardwerkend
Langzaam maar zeker gaan we vooruit
De zak vult zich korrel voor korrel
Zijn woorden en nederigheid maakten hem waardevol
Het kind uit de buurt