Gaudêncio Sete Luas
A lua é um tiro ao alvo
e as estrelas bala e bala.
Vem minuano e eu me salvo
no aconchego do meu pala.
Se troveja a gritaria,
já relampeja minha adaga.
Quem não mostra valentia
já na peleia se apaga.
Marquei a paleta da noite
com o sol que é ferro em brasa.
O dia veio mugindo,
pra se banhar n'água rasa.
Pra me aquecer mate quente,
pra me esfriar geada fria.
Não vai ficar pra semente
quem nasceu pra ventania
Gaudêncio Sete Luas
De maan is een schot op de roos
en de sterren zijn kogels, kogels.
De minuano komt en ik red me
in de warmte van mijn schuilplaats.
Als het gebrul dondert,
flitst mijn dolk al op.
Wie geen moed toont
verdampt al in de strijd.
Ik markeerde het palet van de nacht
met de zon die gloeiend ijzer is.
De dag kwam loeien,
om zich te baden in ondiep water.
Om me te verwarmen, hete mate,
om me af te koelen, koude vorst.
Wie voor de storm geboren is,
blijft niet voor de zaadjes.
Escrita por: Marco A. Vasconcellos, Luiz Coronel