Zondagmiddag in de stad
's Zondagmiddags, als mijn man aan 't vissen was
Ging ik in mijn eentje vaak een stukje lopen
Ik bekeek de plaatjes bij de bioscopen
En ik dronk een kopje thee op het terras
En ik merkte 't in 't begin nog niet meteen
Nee, ik merkte niets bijzonders om me heen
Maar op zeek're dag is 't me opgevallen
En toen zag ik al die honderdtallen
Italianen, Turken, Spanjaarden en Grieken
Die op and're dagen werken in fabrieken
Ach, ze slenteren zo doelloos door de stad
En ik dacht: Mijn God, wat vreselijk is dat
Al die hunkerende, hongerige mannen
Met die hunkerende, hongerige blikken
Uit wier leven alle vreugde is gebannen
Omdat we ze uiteindelijk laten stikken
"Het is ontzettend", zei ik tegen Mies de Rijke
"Meid, je moet op zondagmiddag es gaan kijken
Als 't mooi weer is en je hebt geen and're plannen
Naar die hunkerende, hongerige mannen"
Mies de Rijke ging direct op onderzoek
En ze zei: " 't Is inderdaad om van te huilen"
"Kom, dat is maar lariekoek", zei Toos Verkuyle
(Want daar gingen we die avond op bezoek)
"Heus, ze hoeven niet te hunk'ren in de stad
In de buurt van de Zeedijk zijn meiden zat"
Maar toen zei ik: "Nou, noem dat maar lekker vrijen
Als 't gebeurt is, sta je zo weer op de keien
En natuurlijk mag je bij die nare spoken
Na de sex geeneens een sigaretje roken"
Toen ging Toos er op een zondag zelf op af
En ze zei: "Mijn God, ik stond gewoonweg paf!"
"Al die hunkerende, hongerige mannen
Met die hunkerende, hongerige ogen
En ze zijn zo, ach je weet wel, zo gespannen
Ik was werk'lijk diep ontroerd en diep bewogen"
"Ja, 't is reuze tragisch", zei Annet van Zwieten
(Want daar waren we die avond op visite)
"Ik zal voortaan maar es vriendelijk naar ze knikken
Naar die mannen met die hunkerende blikken"
Hiervoor was meteen enorm veel animo
En we hebben er eendrachtig toe besloten
Voortaan knikten we naar al die zielepoten
En persoonlijk dee' ik af en toe ook zo
Maar dat is nu allemaal voorgoed voorbij
Sinds mijn man op zeek're zondagmiddag zei
"Schat, ik zal maar niet gaan vissen voor een keertje
Ga mee wandelen, het is zulk lekker weertje"
En toen vroeg ik: "Wil je door de buitenwijken?"
Maar hij zei: ""Ik wil es in de stad gaan kijken
't Schijnt daar 's zondagsmiddags heel raar toe te gaan
Heb ik vernomen van een Italiaan"
"Het moet hartverscheurend zijn om te aanschouwen
Al die hunkerende, hongerige vrouwen"
Domingo por la tarde en la ciudad
's Domingo por la tarde, cuando mi esposo estaba pescando
Solía dar un paseo yo sola
Miraba los carteles en los cines
Y tomaba una taza de té en la terraza
Y al principio no me di cuenta
No, no noté nada especial a mi alrededor
Pero un día me di cuenta
Y vi a todos esos cientos
Italianos, turcos, españoles y griegos
Que en otros días trabajan en fábricas
Oh, deambulan sin rumbo por la ciudad
Y pensé: Dios mío, qué terrible es eso
Todos esos hombres ansiosos y hambrientos
Con esas miradas ansiosas y hambrientas
De quienes toda alegría ha sido desterrada
Porque al final los dejamos ahogarse
'Es terrible', le dije a Mies de la Rijke
'Chica, deberías ir a ver un domingo por la tarde
Cuando hace buen tiempo y no tienes otros planes
A esos hombres ansiosos y hambrientos'
Mies de Rijke investigó de inmediato
Y dijo: 'Es realmente para llorar'
'Vamos, eso es pura tontería', dijo Toos Verkuyle
(Porque esa noche íbamos a visitarla)
'En serio, no necesitan ansiar en la ciudad
En la zona de Zeedijk hay chicas de sobra'
Pero entonces dije: 'Bueno, llamar a eso buen sexo
Cuando termina, te dejan en la estacada
Y por supuesto, no puedes fumar un cigarrillo
Después del sexo con esos desagradables'
Entonces Toos fue un domingo por su cuenta
Y dijo: 'Dios mío, me quedé asombrada'
'Todos esos hombres ansiosos y hambrientos
Con esas miradas ansiosas y hambrientes
Y están tan, oh ya sabes, tan tensos
Realmente me conmovieron profundamente'
'Sí, es realmente trágico', dijo Annet van Zwieten
(Porque esa noche estábamos de visita)
'A partir de ahora les sonreiré amablemente
A esos hombres con esas miradas ansiosas'
Hubo un gran entusiasmo de inmediato
Y decidimos unánimemente
A partir de ahora les sonreiríamos a todos esos desdichados
Y personalmente a veces también lo hacía
Pero todo eso ha quedado atrás para siempre
Desde que mi esposo un domingo por la tarde dijo
'Cariño, no iré a pescar por esta vez
Ven a dar un paseo, hace tan buen tiempo'
Y le pregunté: '¿Quieres ir a los suburbios?'
Pero él dijo: 'Quiero ir a la ciudad
Dicen que los domingos por la tarde es muy extraño
Lo escuché de un italiano'
'Debe ser desgarrador de ver
A todas esas mujeres ansiosas y hambrientas'