Entender
A veces es el dolor
Lo que te hace sentir vivo
Cuando pierdes el control
Y solo puedes gritar
Y aunque sé que adentro hay más
Solo quiero desconectarme y dejar de llorar
A veces me siento tan vacío
Al estar lleno de nada
Tenerlo todo y aun así no encontrar lo que buscaba
Cansado de empampar la almohada
Y de fingir que estoy mejor al despertar de mal
Por las mañanas
Llámame loco pero es lo siento
Adentro hay cientos de fragmentos
Cientos vagando en mi pensamiento y aunque lo intento
No lo entiendo y tiendo a soñar despierto
Y a pensar durmiendo
A veces quisiera arráncame el corazón
Porque sé que dolería menos que latiendo
Y aunque quiera creer en la razón, sé que está mintiendo
Porque peor mucho que ella piense, yo lo estoy sintiendo
Y es que es ilógico, parece que se me va la cabeza
Busco la felicidad mientras escribo esta tristeza
Pero siempre preferí el sabor de una lágrima
Que mentirle a mis latidos y no poder pasar pagina
A veces es el dolor
Lo que te hace sentir vivo
Cuando pierdes el control
Y solo puedes gritar
Y aunque sé que adentro hay más
Solo quiero desconectarme y dejar de llorar
A veces me siento cansado de estar cansado
De ser esclavo de esta vida que aún no se en que lo consiste
Y te cuento un chiste, todos vivimos preocupado de un pasado
Que se fue y de un futuro que aún no existe
Y yo no paro de dar vueltas y vueltas y vueltas
Estoy tan mareado, vomitando heridas muertas
Pero soy de esas personas que aprende de la tormenta
Y escriben con sangre, lo que siente en su libreta
A veces soy solo un poeta en su escritorio
Que se come lo de dentro y deja intacto el envoltorio
Al escribir me voy quitando esas prendas tan negativas
Y he aprendido que la desnudez puede estar bien vestida
Que me queman tanto esas caricias frías
Y en ocasiones me congela el calor del abrazo de un extraño
Me jode tanto llorar de alegría
Pero tener que sonreír de con falsedad por miedo a hacernos daño
Extraño ser un niño y soñar con poder volar
Aun con miedo a las alturas, lograr saltar sin pensar
Nunca más dudar de mí, ni temer hacerme viejo
Y dejar de verte a ti cuando me miro al espejo
No quiero ser el reflejo de esta sociedad podrida
Donde lloran por tu muerte los que te ahogaron en vida
Me niego a que un ciego me dé
Lecciones de como ver encajar en este puzzle
Que nunca logre entender porque
A veces es el dolor
Lo que te hace sentir vivo
Cuando pierdes el control
Y solo puedes gritar
Y aunque sé que adentro hay más
Solo quiero desconectarme y dejar de llorar
Y aunque a veces estés solo aunque este rodeados de gente
Está bien de no estar bien y es que eso te hará más fuerte
Yo conseguí encontrarme cuando estaba más perdido
Y fue al borde de la muerte cuando pude apreciar lo que realmente
Significa estar vivo
Begrijpen
Soms is het de pijn
Die je laat voelen dat je leeft
Wanneer je de controle verliest
En alleen maar kunt schreeuwen
En hoewel ik weet dat er binnenin meer is
Wil ik me gewoon loskoppelen en stoppen met huilen
Soms voel ik me zo leeg
Terwijl ik vol ben van niets
Alles hebben en toch niet vinden wat ik zocht
Moegestreden van het nat maken van het kussen
En doen alsof het beter gaat als ik slecht wakker word
In de ochtend
Noem me gek, maar zo voel ik het
Binnenin zijn er honderden fragmenten
Honderden zwervend in mijn gedachten en hoewel ik het probeer
Begrijp ik het niet en neig ik naar dagdromen
En denken terwijl ik slaap
Soms zou ik willen dat je mijn hart eruit trekt
Want ik weet dat het minder pijn zou doen dan het kloppen
En hoewel ik wil geloven in de rede, weet ik dat het liegt
Want erger dan wat zij denkt, voel ik het echt
En het is onlogisch, het lijkt alsof ik mijn verstand verlies
Ik zoek naar geluk terwijl ik deze verdriet schrijf
Maar ik heb altijd de smaak van een traan verkozen
Boven het liegen tegen mijn hartslagen en niet verder kunnen gaan
Soms is het de pijn
Die je laat voelen dat je leeft
Wanneer je de controle verliest
En alleen maar kunt schreeuwen
En hoewel ik weet dat er binnenin meer is
Wil ik me gewoon loskoppelen en stoppen met huilen
Soms ben ik moe van moe zijn
Van de slaaf te zijn van dit leven waarvan ik nog niet weet waar het uit bestaat
En ik vertel je een grap, we maken ons allemaal zorgen over een verleden
Dat voorbij is en een toekomst die nog niet bestaat
En ik blijf maar draaien en draaien en draaien
Ik ben zo duizelig, kotsend van dode wonden
Maar ik ben zo iemand die leert van de storm
En schrijft met bloed, wat hij voelt in zijn schrift
Soms ben ik gewoon een dichter aan zijn bureau
Die het binnenste opeet en de verpakking intact laat
Bij het schrijven trek ik die negatieve kleren uit
En ik heb geleerd dat naaktheid goed gekleed kan zijn
Die koude aanrakingen branden zo erg
En soms bevriest de warmte van de omhelzing van een vreemde me
Het irriteert me zo om van blijdschap te huilen
Maar moeten glimlachen met valsheid uit angst om elkaar pijn te doen
Ik mis het om een kind te zijn en dromen dat ik kan vliegen
Zelfs met angst voor hoogtes, springen zonder na te denken
Nooit meer twijfelen aan mezelf, of bang zijn om oud te worden
En stoppen met jou te zien als ik in de spiegel kijk
Ik wil niet de reflectie zijn van deze rotte samenleving
Waar ze om je dood huilen, die je in leven hebben verstikt
Ik weiger dat een blinde me geeft
Les over hoe te zien, passen in deze puzzel
Die ik nooit begreep omdat
Soms is het de pijn
Die je laat voelen dat je leeft
Wanneer je de controle verliest
En alleen maar kunt schreeuwen
En hoewel ik weet dat er binnenin meer is
Wil ik me gewoon loskoppelen en stoppen met huilen
En hoewel je soms alleen bent, ook al ben je omringd door mensen
Is het oké om je niet goed te voelen en dat zal je sterker maken
Ik heb mezelf gevonden toen ik het meest verloren was
En het was aan de rand van de dood toen ik kon waarderen wat het echt betekent
Om te leven