Balada del desarraigo
Las lenguas invisibles
del ángel de la guarda
me lamen las mejillas
me acarician la espalda
Cuando el mundo es cruel
y todo va a peor
Cuando necesito algo
más que una canción.
Y no me siento solo
me limpia el frío lodo
y el viento tras tu voz
La señora de los náufragos
me protege en la tormenta
me cierra los párpados
ella no pide recompensa
Y aunque el temporal
me alejará de ti
no voy a llorar
prefiero sonreír
Y no me siento solo
me limpia el frío lodo
y el viento tras tu voz
Ballade van de ontworteling
De onzichtbare talen
van de beschermengel
likken mijn wangen
strelen mijn rug
Wanneer de wereld wreed is
en alles slechter wordt
Wanneer ik iets nodig heb
meer dan een lied.
En ik voel me niet alleen
het koude modder wast me schoon
en de wind achter jouw stem
De dame van de schipbreukelingen
beschermt me in de storm
ze sluit mijn oogleden
ze vraagt geen beloning
En hoewel de storm
me van jou zal wegdrijven
zal ik niet huilen
ik geef de voorkeur aan glimlachen
En ik voel me niet alleen
het koude modder wast me schoon
en de wind achter jouw stem