La Calma
En el final del corredor pude encontrar mis viejas amigas de siempre,
mis compañeras.
Les pregunté ¿qué tal estáis? yo he caminado mucho y me encuentro cansado... pero tranquilo.
Oh amiga Risa, hermana Nostalgia, madre Alegría, dulce Esperanza.
Ahora que el viaje termia me invade la calma.
Sólo al final del corredor miro las fotos que retrataron mi alma...
se están borrando...
Y sobre un mar de confusión salen a flote algunos errores y faltas...
pequeñas faltas...
Rojos demonios de la venganza, negros bufones de la ignorancia.
Ahora que el viaje termina me invade la calma.
Oh amiga Risa, hermana Nostalgia, madre Alegría, dulce Esperanza.
Ahora que el viaje termina me invade la calma.
Oh tan sólo quiero daros las gracias, que disculpéis mi larga tardanza.
Ahora que el viaje termina me invade la calma.
De Rust
Aan het einde van de gang vond ik mijn oude vriendinnen weer,
mijn maatjes.
Ik vroeg ze: hoe gaat het met jullie? Ik heb veel gelopen en ik voel me moe... maar rustig.
Oh vriendin Lachen, zusje Nostalgie, moeder Vreugde, zoete Hoop.
Nu het reisje eindigt, overvalt me de rust.
Alleen aan het einde van de gang kijk ik naar de foto's die mijn ziel vastlegden...
ze vervagen...
En op een zee van verwarring komen enkele fouten en tekortkomingen boven...
kleine tekortkomingen...
Rode demonen van wraak, zwarte nar van onwetendheid.
Nu het reisje eindigt, overvalt me de rust.
Oh vriendin Lachen, zusje Nostalgie, moeder Vreugde, zoete Hoop.
Nu het reisje eindigt, overvalt me de rust.
Oh, ik wil jullie gewoon bedanken, vergeef me mijn lange afwezigheid.
Nu het reisje eindigt, overvalt me de rust.
Escrita por: M-Clan, S. Campillo