Los Lobos (Coyote Starrk)
Caminhando nessa vasta imensidão
O breu me faz ver nada mais do que solidão
Por onde passava, essa alma tão vazia
Notou que a morte sempre os seguia
Da minha alcateia estou distante e não posso voltar
Viver dessa forma é algo que devo me acostumar
Por tanto tempo procurei, mas não obtive resposta
Somente o eco do vazio é o que eu podia escutar
Coagido à solidão pelo meu próprio poder
Tantas almas em minhas mãos, mas não posso as tocar
Tudo em volta é tão monótono, só posso compreender
Sigo em silêncio, envolvido pelo frio que me cerca
Fraqueza é invejável, pois eu não posso tê-la
Por que tudo ao meu redor transmite tristeza?
Vivendo em eterno e completo exílio
Na solidão de uma alma, em fragmentos coexisto
Encontrei algo capaz de me abster da escuridão
Eterna maldição, onde fracos não tem salvação
Dualidade não vai diminuir essa dor
A dor de ser tão forte a algum lugar me levou
Não busco glória, tampouco busco redenção
Ao menos salvação, nada disso trará de volta
O tempo que perdi, sigo ordens de Aizen, a ambição
Tem noção de por existir, todos morrem a sua volta?
Minha única amiga, eu que criei uma parte de mim
Se é pra lutar até a morte, prefiro dormir
Condenado a ver todos caírem um a um
Au
A sina de ser forte
É a solidão eterna
Pra um lobo solitário
Não tem alcateia
Invejei a fraqueza, pois não posso tê-la
Comigo tenho só balas, Metralleta
Au, au, duas almas formam um corpo
O número um não pode andar com outros lobos
Uma invasão se faz alarde no Hueco Mundo
O resgate da garota não fazia parte do plano?
Não apoio tais métodos, não me levam a lugar nenhum
Foge da minha intenção, o que ganho sendo o número um?
A batalha em Karakura na cidade falsa
O início da guerra entre Shinigamis e Espadas
Saiba capitão, não tenho interesse em batalha
Pois toda a minha força jamais precisou ser usada
Minha vontade de lutar tão pouca
Assim como a vontade de tá num conflito
Não sei se notou que cê não vê Espadas
Eu sou efetivo, resolvo no tiro
Sua vontade de lutar é a mesma de estar vivo?
Dos dez sou o primeiro, mas não ligue pra isso
Saiba, eu não luto por ódio ou por crueldade
Assim como os nove
Não posso ver o que cês veem em uma batalha
Pra ser bem sincero, isso não me comove
Talvez, talvez pudessem entender
Se tudo aquilo que vocês anseiam
Desmoronasse à sua volta sem poder ter
A escolha de querer, o direito de escolher
A um lugar pertencer, sozinho caminho
Sem sede de sangue, o Espada dividido
Fica aqui comigo só por um instante
Percebeu que com o Coyote, o silêncio é constante (shh)
Me mostre sua Bankai
Nem que eu precise tirá-la à força
Pronto pra desistir?
Te pouparei se fugir agora
Dois corpos em um só verão
Vou te matar, e eu sinto um pouco
Essa é minha ressurreição
Kechirase Los Lobos
Uma alcateia emerge
Em prol do auge do meu poder
Em resposta àquilo
Que eu jamais pude ter
Mas eu nunca quis ser
Forte, ou ao menos lutar
Só precisa de um tiro
Pro Coyote descansar
A sina de ser forte
É a solidão eterna
Pra um lobo solitário
Não tem alcateia
Invejei a fraqueza, pois não posso tê-la
Comigo tenho só balas, Metralleta
Au, au, duas almas formam um corpo
O número um não pode andar com outros lobos
De Wolven (Coyote Starrk)
Wandelend in deze uitgestrekte leegte
De duisternis laat me niets anders zien dan eenzaamheid
Waar ik ook ging, deze ziel zo leeg
Merkte dat de dood altijd hen volgde
Van mijn roedel ben ik ver weg en kan niet terug
Op deze manier leven is iets waar ik aan moet wennen
Zo lang heb ik gezocht, maar kreeg geen antwoord
Alleen de echo van de leegte was wat ik kon horen
Gedwongen tot eenzaamheid door mijn eigen kracht
Zoveel zielen in mijn handen, maar ik kan ze niet aanraken
Alles om me heen is zo eentonig, ik kan alleen begrijpen
Ik ga in stilte verder, omgeven door de kou die me omringt
Zwakheid is benijdenswaardig, want ik kan het niet hebben
Waarom straalt alles om me heen verdriet uit?
Levend in een eeuwige en complete ballingschap
In de eenzaamheid van een ziel, in fragmenten besta ik
Ik vond iets dat me kon afhouden van de duisternis
Eeuwige vloek, waar zwakken geen redding hebben
Dualiteit zal deze pijn niet verminderen
De pijn van zo sterk zijn heeft me ergens naartoe geleid
Ik zoek geen glorie, ook geen verlossing
Tenminste geen redding, niets daarvan brengt terug
De tijd die ik verloor, volg de bevelen van Aizen, de ambitie
Heb je besef dat door te bestaan, iedereen om je heen sterft?
Mijn enige vriendin, ik die een deel van mezelf creëerde
Als het vechten tot de dood is, slaap ik liever
Veroordeeld om te zien hoe iedereen één voor één valt
Au
Het lot om sterk te zijn
Is de eeuwige eenzaamheid
Voor een eenzame wolf
Is er geen roedel
Ik ben de zwakheid benijd, want ik kan het niet hebben
Bij me heb ik alleen kogels, Metralleta
Au, au, twee zielen vormen één lichaam
Nummer één kan niet met andere wolven lopen
Een invasie maakt ophef in Hueco Mundo
De redding van het meisje maakte geen deel uit van het plan?
Ik steun zulke methoden niet, ze brengen me nergens
Het ontsnapt aan mijn bedoeling, wat win ik door nummer één te zijn?
De strijd in Karakura in de valse stad
Het begin van de oorlog tussen Shinigami en Espadas
Weet, kapitein, ik heb geen interesse in strijd
Want al mijn kracht hoefde nooit gebruikt te worden
Mijn wil om te vechten is zo klein
Net als de wil om in een conflict te zijn
Weet je niet dat je geen Espadas ziet?
Ik ben effectief, los het op met een schot
Is jouw wil om te vechten hetzelfde als om te leven?
Van de tien ben ik de eerste, maar geef er niet om
Weet, ik vecht niet uit haat of wreedheid
Net als de negen
Ik kan niet zien wat jullie zien in een strijd
Om eerlijk te zijn, raakt het me niet
Misschien, misschien zouden ze kunnen begrijpen
Als alles wat jullie verlangen
Om hen heen in elkaar stort zonder de keuze te hebben
Het recht om te kiezen
Bij een plek te horen, alleen ga ik verder
Zonder dorst naar bloed, de Espada verdeeld
Blijf hier bij me, alleen voor een moment
Besefte je dat met Coyote, de stilte constant is (shh)
Laat me je Bankai zien
Zelfs als ik het met geweld moet nemen
Klaar om op te geven?
Ik spaar je als je nu wegloopt
Twee lichamen in één zullen we zien
Ik ga je doden, en ik voel een beetje
Dit is mijn wederopstanding
Kechirase Los Lobos
Een roedel komt tevoorschijn
Ten behoeve van de piek van mijn kracht
Als antwoord op datgene
Wat ik nooit kon hebben
Maar ik heb nooit willen zijn
Sterk, of tenminste vechten
Slechts één schot is nodig
Voor de Coyote om te rusten
Het lot om sterk te zijn
Is de eeuwige eenzaamheid
Voor een eenzame wolf
Is er geen roedel
Ik ben de zwakheid benijd, want ik kan het niet hebben
Bij me heb ik alleen kogels, Metralleta
Au, au, twee zielen vormen één lichaam
Nummer één kan niet met andere wolven lopen