Cabocla
Cabola como é triste meu viver
Sem esquecer um só momento teu amor
Tu me deixaste no sertão abandonado
Este coboclo magoado padecendo grande dor
Sua casinha lá no arto da montanha
Agora é tão estranha tem mesmo a cor da saudade
Que crueldade da cabocla minha amada
Esqueceu sua morada e minha felicidade
Que crueldade da cabocla minha amada
Esqueceu sua morada e minha felicidade
Pedi ao santo pra minha felicidade
Eu quero por caridade o amor dessa muié
Quem tanto qué, quem te ama e quem te adora
Tão triste chora neste rancho de sapé
Me desprezaste por um outro da cidade
A maior infelicidade é desprezar quem quer bem
A sorte foge e o dinheiro se escasseia
Torna vim morar na ardeia
fica iguala eu também
Torna vim morar na ardeia
fica iguala eu também
Cabocla
Cabola, wat is mijn leven toch triest
Zonder ook maar één moment jouw liefde te vergeten
Je liet me achter in de woestijn, verlaten
Deze gebroken caboclo lijdt onder grote pijn
Jouw huisje daar op de bergtop
Is nu zo vreemd, het heeft echt de kleur van gemis
Wat een wreedheid van mijn geliefde cabocla
Je vergat je thuis en mijn geluk
Wat een wreedheid van mijn geliefde cabocla
Je vergat je thuis en mijn geluk
Ik vroeg de heilige om mijn geluk
Ik wil uit medemenselijkheid de liefde van deze vrouw
Wie zo graag wil, wie jou liefheeft en aanbidt
Huilt zo treurig in deze rieten hut
Je hebt me veracht voor een ander uit de stad
De grootste ongelukkigheid is het negeren van wie om je geeft
Het geluk ontsnapt en het geld raakt op
Kom terug naar de armoede
Wordt net als ik ook
Kom terug naar de armoede
Wordt net als ik ook