Porque não oiço no ar
Porque não ouço no ar a tua voz
Entre brumas e segredos escondidos
E descubro que o silêncio entre nós
São mil versos de mil cantos escondidos e sós.
Porque não vejo no azul escuro da noite
Nas estrelas esse brilho que é o teu
E procuro a madrugada que me acoite
Num poema que não escrevo mas é meu.
Olha o vento que se estende no caminho
E ensaia a tua dança de voar
És gaivota que só chega a fazer ninho
Quando o tempo te dá tempo para amar.
Mas também se perde o tempo que se tem
P'ra gastar só quando chega a Primavera
Veste um fato de saudade amor e vem
Que é Inverno, mas eu estou à tua espera.
Waarom hoor ik je niet in de lucht
Waarom hoor ik in de lucht jouw stem niet
Tussen nevels en verborgen geheimen
En ontdek ik dat de stilte tussen ons
Duizend verzen van duizend verborgen en eenzame liederen zijn.
Waarom zie ik in de donkere nacht niet
In de sterren die glans die van jou is
En zoek ik de dageraad die me omarmt
In een gedicht dat ik niet schrijf maar dat van mij is.
Kijk naar de wind die zich uitstrekt op de weg
En oefent jouw dans van het vliegen
Jij bent de meeuw die alleen een nest maakt
Wanneer de tijd je de tijd geeft om te beminnen.
Maar ook de tijd die je hebt gaat verloren
Om alleen te besteden wanneer de Lente komt
Trek een pak van verlangen aan, lief, en kom
Want het is Winter, maar ik wacht op jou.
Escrita por: Luis Oliveria, Helder Moutinho