El Poema de La Lluvia Triste
Piangere deve di spurgo la pena
Prosciugare la paura c'è in te
É essudano angoscia che ti colma
La pioggia è triste dove avere gioia
Se despertó a medianoche a mirar
Si en el reflejo del agua podía encontrar
Aquella risa que un día mudó
Y por segunda piel, de soledad se vistió
Buscó respuesta en el aire
Mientras el mar le arropó
Pidió ayuda a su estrella
Que ella abandonó
Pues olvidó llorar
Llorar es purgar la pena
Deshidratar todo el miedo que hay en ti
Es sudar la angustia que te llena
Es llover tristeza para poder ser feliz
Llorar es purgar la pena
Deshidratar todo el miedo que hay en ti
Es sudar la angustia que te llena
Es llover tristeza para poder ser feliz
Cierra los ojos, abre el corazón
Y aprende a ver con los ojos del alma, ella oyó
Le hablaba el viento, le hablaba una flor
Con la cadencia que tiene un susurro de amor
Deja salir tus fantasmas
Que amargan besos y dan
A cambio de tus silencios
Acopio de ansiedad
Mutilada paz
Llorar es purgar la pena
Deshidratar todo el miedo que hay en ti
Es sudar la angustia que te llena
Es llover tristeza para poder ser feliz
Llorar es purgar la pena
Deshidratar todo el miedo que hay en ti
Es sudar la angustia que te llena
¡Escucha, soy Gaia!
¡No castres tu rabia!
¡Que tu alma escupa el dolor!
Que llueva tristeza al llorar
Y que sacie la amargura su sed
Las lágrimas son el jabón
Que limpia de penas tu piel
Llorar es purgar la pena
Deshidratar todo el miedo que hay en ti
Es sudar la angustia que te llena
Es llover tristeza para poder ser feliz
Llorar es purgar la pena
Deshidratar todo el miedo que hay en ti
Es sudar la angustia que te llena
Es llover tristeza para poder ser feliz
Llorar es purgar la pena
Deshidratar todo el miedo que hay en ti
Es sudar la angustia que te llena
¡Escucha, soy Gaia!
¡No castres tu rabia!
¡Que tu alma escupa el dolor!
Het Poëem van de Treurige Regen
Huilen moet om de pijn te verlichten
De angst in jou te laten verdampen
Het is het zweet van de angst die je vervult
De regen is treurig waar vreugde zou moeten zijn
Ze werd midden in de nacht wakker om te kijken
Of ze in de reflectie van het water kon vinden
Die lach die ooit verdween
En voor de tweede huid, in eenzaamheid gehuld
Ze zocht antwoorden in de lucht
Terwijl de zee haar omhulde
Ze vroeg haar ster om hulp
Die haar in de steek liet
Want ze vergat te huilen
Huilen is de pijn verlichten
De angst in jou te laten verdampen
Het is het zweet van de angst die je vervult
Het is treurige regen om gelukkig te kunnen zijn
Huilen is de pijn verlichten
De angst in jou te laten verdampen
Het is het zweet van de angst die je vervult
Het is treurige regen om gelukkig te kunnen zijn
Sluit je ogen, open je hart
En leer te zien met de ogen van de ziel, zij hoorde
De wind sprak tot haar, een bloem sprak tot haar
Met de cadans van een liefdesfluistering
Laat je spoken los
Die kussen bitter maken en geven
In ruil voor je stiltes
Een verzameling van angst
Gekwelde vrede
Huilen is de pijn verlichten
De angst in jou te laten verdampen
Het is het zweet van de angst die je vervult
Het is treurige regen om gelukkig te kunnen zijn
Huilen is de pijn verlichten
De angst in jou te laten verdampen
Het is het zweet van de angst die je vervult
Luister, ik ben Gaia!
Verdoof je woede niet!
Laat je ziel de pijn uitspugen!
Laat de treurige regen vallen als je huilt
En laat het de bitterheid lessen
De tranen zijn de zeep
Die je huid van pijn reinigt
Huilen is de pijn verlichten
De angst in jou te laten verdampen
Het is het zweet van de angst die je vervult
Het is treurige regen om gelukkig te kunnen zijn
Huilen is de pijn verlichten
De angst in jou te laten verdampen
Het is het zweet van de angst die je vervult
Het is treurige regen om gelukkig te kunnen zijn
Huilen is de pijn verlichten
De angst in jou te laten verdampen
Het is het zweet van de angst die je vervult
Luister, ik ben Gaia!
Verdoof je woede niet!
Laat je ziel de pijn uitspugen!