Xanandra
Ahora que me he quedado solo, que me queda poco de ti
Solamente la culpa y un futuro que yo vendí
Ahora que se ha acabado todo, casi antes de comenzar
Voy buscando algunas respuestas pues no paro de preguntar
¿Quién prescribe las pócimas de amor?
Pa' curarme de mí y lo que soy
¿Quién receta sonrisas por perder y dejar ir?
Lo único que yo amé
Y a pesar de que no estás, te llevo cosida a mi piel
Tu recuerdo se ha instalado en mí a vivir
Y aunque nunca volverás, busco en el trastero de mí
Ese beso abandonado que nunca te di
Ahora que vivo en el olvido
Ahora que vivo en el ayer
Que mi corazón se ha partido en miles de trocitos de ti
¿Dónde esta la sonrisa que olvidé?
Solo queda la mueca que inventé
¿Quién derriba los muros que hace tiempo levanté?
Para esconderme de mí
Y a pesar de que no estás, te llevo cosida a mi piel
Tu recuerdo se ha instalado en mí a vivir
Y aunque nunca volverás, busco en el trastero de mí
Ese beso abandonado que nunca te di
¿Quién prescribe las pócimas de amor?
Pa curarme de mí y lo que soy
¿Quién receta sonrisas por perder y dejar ir?
Lo único que yo amé
Y a pesar de que no estás, te llevo cosida a mi piel
Tu recuerdo se ha instalado en mí a vivir
Y aunque nunca volverás, busco en el trastero de mí
Ese beso abandonado que nunca te di
Y a pesar de que no estás, te llevo cosida a mi piel
Tu recuerdo se ha instalado en mí a vivir
Y aunque nunca volverás, busco en el trastero de mí
Ese beso abandonado que nunca te di
Xanandra
Nu ik alleen ben achtergebleven, wat blijft er nog van jou
Alleen de schuld en een toekomst die ik heb verkocht
Nu alles voorbij is, bijna voordat het begon
Zoek ik naar antwoorden, want ik blijf maar vragen
Wie schrijft de liefdesdrankjes voor?
Om mezelf te genezen en wie ik ben
Wie schrijft de glimlachen voor die je verliest en laat gaan?
Het enige dat ik heb liefgehad
En ondanks dat je er niet bent, draag ik je in mijn huid
Je herinnering heeft zich in mij genesteld om te leven
En hoewel je nooit terugkomt, zoek ik in de opslag van mij
Die verlaten kus die ik je nooit heb gegeven
Nu ik leef in de vergetelheid
Nu ik leef in het verleden
Dat mijn hart in duizenden stukjes van jou is gebroken
Waar is de glimlach die ik vergat?
Er blijft alleen de grimas die ik heb uitgevonden
Wie breekt de muren die ik lang geleden heb opgetrokken?
Om me voor mezelf te verstoppen
En ondanks dat je er niet bent, draag ik je in mijn huid
Je herinnering heeft zich in mij genesteld om te leven
En hoewel je nooit terugkomt, zoek ik in de opslag van mij
Die verlaten kus die ik je nooit heb gegeven
Wie schrijft de liefdesdrankjes voor?
Om mezelf te genezen en wie ik ben
Wie schrijft de glimlachen voor die je verliest en laat gaan?
Het enige dat ik heb liefgehad
En ondanks dat je er niet bent, draag ik je in mijn huid
Je herinnering heeft zich in mij genesteld om te leven
En hoewel je nooit terugkomt, zoek ik in de opslag van mij
Die verlaten kus die ik je nooit heb gegeven
En ondanks dat je er niet bent, draag ik je in mijn huid
Je herinnering heeft zich in mij genesteld om te leven
En hoewel je nooit terugkomt, zoek ik in de opslag van mij
Die verlaten kus die ik je nooit heb gegeven