Alicia en La Habana
Perdida alicia, lejos del hogar,
Mochila y pies en una tierra extraña,
Hecha libélula de sal
Quiso entender y echó a volar
Sobre los barrios muertos
De la madrugada.
¿cuánto se puede amar una canción?
¿cuánto abandono cabe en una noche?
Cruzó el espejo, caminó
Llorando rampa y malecón,
Perdiendo el rumbo entre sus dos amores.
Y halló
La aurora con su paso lento,
Una ciudad amaneciendo
En cada charco,
Y ató cordones rotos
De otro tiempo.
Miró
Su voz abierta entre sus manos,
Halló su piel donde la había dejado
Y comenzó de nuevo, paso a paso.
¿adónde está enterrado el corazón?
¿por quién será que doblan
Las campanas?
¿cómo se olvida ese dolor,
La última foto, aquél avión,
Y tanta historia hundida
En las palabras?
Soñó despierta alicia una vez más,
Arrojó al mar sus años de silencio,
-¡qué cosa triste es la verdad!-
Soñó porque quería soñar
Y hacerse un catalejo
Con el viento.
Y halló
La aurora con su paso lento,
Una ciudad amaneciendo
En cada charco,
Y ató cordones rotos
De otro tiempo.
Miró
Su propia voz entre sus manos,
Halló su piel donde la había dejado
Y comenzó de nuevo, paso a paso
Alicia en La Habana
Verdwaalde Alicia, ver van huis,
Rugzak en voeten in een vreemd land,
Gemaakt als een libelle van zout,
Wilde begrijpen en nam de vlucht
Over de dode wijken
Van de vroege ochtend.
Hoeveel kan je van een lied houden?
Hoeveel verlatenheid past in een nacht?
Ze stak de spiegel over, liep
Huilend over de helling en de boulevard,
Verlies de weg tussen haar twee liefdes.
En vond
De dageraad met haar langzame stap,
Een stad die ontwaakte
In elke plas,
En bond gescheurde veters
Van een andere tijd.
Kijk,
Haar stem open tussen haar handen,
Vond haar huid waar ze die had achtergelaten
En begon opnieuw, stap voor stap.
Waar is het hart begraven?
Voor wie luiden
De klokken?
Hoe vergeet je die pijn,
De laatste foto, dat vliegtuig,
En zoveel geschiedenis gezonken
In de woorden?
Alicia droomde wakker nog een keer,
Gooi haar jaren van stilte in de zee,
- Wat een treurig ding is de waarheid! -
Droomde omdat ze wilde dromen
En een verrekijker maken
Met de wind.
En vond
De dageraad met haar langzame stap,
Een stad die ontwaakte
In elke plas,
En bond gescheurde veters
Van een andere tijd.
Kijk,
Haar eigen stem tussen haar handen,
Vond haar huid waar ze die had achtergelaten
En begon opnieuw, stap voor stap.