Flor Groga
Ja sabem com t'agrada aixecar el braç i calcular el pol d'on ve el vent,
Ja hem gaudit de l'estil que exhibeixes quan marxes corrents.
Ja hem entès que ets una ànima errant que abandona les cases quan tothom dorm,
Que t'agrada menjar quan hi ha gana i dormir si ve son.
Però pensa't-ho bé que després, tard o d'hora, sempre arriba el moment
Quan s'obre com una flor rara el penediment
I entens, com si totes les bruixes del món coincidissin llegint-te el futur,
Que és cosa de temps que et sorprenguis pensant que ho tenies,
Que jo creia en tu.
Ja sabem que tres mil aventures bateguen rabioses lluny d'aquest racó,
Que els guerrers s'avorreixen si no hi ha una mica d'acció.
Ja hem previst que només moriràs si algú et clava una daga daurada en el cor
I que on t'enterri una bona gent hi creixerà un roure fort.
I és quasi entranyable que oblidis tan ràpid que sempre arriba el moment
Quan s'obre com una flor groga el penediment.
Si ho saps com si totes les bruixes del món t'estiguessin llençant un conjur,
Una rima ancestral que et farà recordar que ho tenies,
Que jo creia en tu.
Si em llevés i fos rei, reuniria les Corts per incloure en el codi penal
Que es prohibeixi a la gent 'nar pel món buscant res que no pugui anomenar.
Que la por estaria allà però, potser, per variar, aprendríem a passar-la junts
I no et veuria mai més explicant-me que bé estaves quan ho tenies,
Quan jo creia en tu.
Flor Amarilla
Ya sabemos cómo te gusta levantar el brazo y calcular el polen de dónde viene el viento,
Ya hemos disfrutado del estilo que exhibes cuando te vas corriendo.
Ya hemos entendido que eres un alma errante que abandona las casas cuando todos duermen,
Que te gusta comer cuando tienes hambre y dormir si tienes sueño.
Pero piénsalo bien que después, tarde o temprano, siempre llega el momento
Cuando se abre como una flor rara el arrepentimiento
Y entiendes, como si todas las brujas del mundo coincidieran leyéndote el futuro,
Que es cuestión de tiempo que te sorprendas pensando que lo tenías,
Que yo creía en ti.
Ya sabemos que tres mil aventuras laten furiosas lejos de este rincón,
Que los guerreros se aburren si no hay un poco de acción.
Ya hemos previsto que solo morirás si alguien te clava una daga dorada en el corazón
Y que donde te entierren gente buena crecerá un roble fuerte.
Y es casi entrañable que olvides tan rápido que siempre llega el momento
Cuando se abre como una flor amarilla el arrepentimiento.
Si lo sabes como si todas las brujas del mundo te estuvieran lanzando un conjuro,
Una rima ancestral que te hará recordar que lo tenías,
Que yo creía en ti.
Si me levantara y fuera rey, reuniría las Cortes para incluir en el código penal
Que se prohíba a la gente andar por el mundo buscando algo que no pueda nombrar.
Que el miedo estaría allí pero, quizás, para variar, aprenderíamos a superarlo juntos
Y no te vería nunca más explicándome lo bien que estabas cuando lo tenías,
Cuando yo creía en ti.