395px

Moge het gezegend zijn

Fiorella Mannoia

Che Sia Benedetta

Ho sbagliato tante volte nella vita
Chissà quante volte ancora sbaglierò
In questa piccola parentesi infinita quante volte ho chiesto scusa e quante no
È una corsa che decide la sua meta quanti ricordi che si lasciano per strada
Quante volte ho rovesciato la clessidra
Questo tempo non è sabbia ma è la vita che passa che passa
Che sia benedetta
Per quanto assurda e complessa ci sembri la vita è perfetta
Per quanto sembri incoerente e testarda se cadi ti aspetta
Siamo noi che dovremmo imparare a tenercela stretta
Tenersela stretta
Siamo eterno siamo passi siamo storie
Siamo figli della nostra verità
E se è vero che c’è un Dio e non ci abbandona
Che sia fatta adesso la sua volontà
In questo traffico di sguardi senza meta
In quei sorrisi spenti per la strada
Quante volte condanniamo questa vita
Illudendoci d’averla già capita non basta non basta
Che sia benedetta
Per quanto assurda e complessa ci sembri la vita è perfetta
Per quanto sembri incoerente e testarda se cadi ti aspetta
Siamo noi che dovremmo imparare a tenercela stretta a tenersela stretta
A chi trova se stesso nel proprio coraggio
A chi nasce ogni giorno e comincia il suo viaggio
A chi lotta da sempre e sopporta il dolore
Qui nessuno è diverso nessuno è migliore
A chi ha perso tutto e riparte da zero perché niente finisce quando vivi davvero
A chi resta da solo abbracciato al silenzio
A chi dona l’amore che ha dentro
Che sia benedetta
Per quanto assurda e complessa ci sembri la vita è perfetta
Per quanto sembri incoerente e testarda se cadi ti aspetta
E siamo noi che dovremmo imparare a tenercela stretta
A tenersela stretta
Che sia benedetta

Moge het gezegend zijn

Ik heb zoveel fouten gemaakt in mijn leven
Wie weet hoe vaak ik nog zal falen
In deze kleine eindeloze haakjes, hoeveel keer heb ik sorry gezegd en hoeveel niet
Het is een race die zijn bestemming bepaalt, hoeveel herinneringen laat men achter op de weg
Hoe vaak heb ik de zandloper omgekeerd
Deze tijd is geen zand, maar is het leven dat voorbijgaat, dat voorbijgaat
Moge het gezegend zijn
Hoe absurd en complex het leven ook lijkt, het is perfect
Hoe incoherent en koppig het ook lijkt, als je valt, wacht het op je
Wij zijn degenen die zouden moeten leren het vast te houden
Het vast te houden
Wij zijn eeuwig, wij zijn stappen, wij zijn verhalen
Wij zijn kinderen van onze waarheid
En als het waar is dat er een God is die ons niet verlaat
Moge zijn wil nu gedaan worden
In dit verkeer van blikken zonder bestemming
In die doffe glimlachen langs de weg
Hoe vaak veroordelen we dit leven
Ons illusie makend dat we het al begrijpen, het is niet genoeg, het is niet genoeg
Moge het gezegend zijn
Hoe absurd en complex het leven ook lijkt, het is perfect
Hoe incoherent en koppig het ook lijkt, als je valt, wacht het op je
Wij zijn degenen die zouden moeten leren het vast te houden, het vast te houden
Voor degene die zichzelf vindt in zijn eigen moed
Voor degene die elke dag opnieuw geboren wordt en zijn reis begint
Voor degene die altijd vecht en de pijn doorstaat
Hier is niemand anders, niemand is beter
Voor degene die alles verloren heeft en opnieuw begint vanaf nul, want niets eindigt als je echt leeft
Voor degene die alleen blijft, omarmd door de stilte
Voor degene die de liefde geeft die hij van binnen heeft
Moge het gezegend zijn
Hoe absurd en complex het leven ook lijkt, het is perfect
Hoe incoherent en koppig het ook lijkt, als je valt, wacht het op je
En wij zijn degenen die zouden moeten leren het vast te houden
Het vast te houden
Moge het gezegend zijn

Escrita por: Amara / Salvatore Mineo