Poema Del Alma
El mundo es un pobre poema que solo recita el alma
Dame el pan que sobra en tu mesa
Dame el vino que sobra en tu jarra
Que si vienen de tus manos tan blancas
No me parecen migajas
Si un día cansada de besos
Tus pasos te traen a mi casa
Yo sabré comprender tu silencio
Y esperar tus migajas mañana
El mundo no entiende de amores
El mundo no entiende de nada
El mundo es un pobre poema que solo recita el alma
El mundo es un pobre poema que solo recita el alma
Amores igual que canciones
Dolores igual que sonatas
Todos flotan en el aire
Y son poemas del alma
Y el alma no entiende mis versos
Se vende si quieres comprarla
El alma se creyó que los besos
Eran preludios de calma
Y es que el mundo no entiende de versos
El mundo no entiende de nada
El mundo es un pobre poema que solo recita el alma
El mundo es un pobre poema que solo recita el alma
Durmiendo yo tuve dos sueños
Soñando yo hablaba en voz alta
Y mi voz se perdió entre la noche
Y mis sueños murieron al alba
Y mis sueños se hicieron mayores
La noche olvidó mis palabras si
Y mi cuarto pintado de negro
Lloró mi poema del alma
Y es que el mundo no entiende de sueños
El mundo no entiende de nada
El mundo es un pobre poema que solo recita el alma
El mundo es un pobre poema que solo recita mi alma
Poëzie van de Ziel
De wereld is een armzalig gedicht dat alleen de ziel reciteert
Geef me het brood dat over is op jouw tafel
Geef me de wijn die over is in jouw kan
Want als het uit jouw witte handen komt
Lijken het geen kruimels
Als op een dag, moe van kussen
Jouw stappen je naar mijn huis brengen
Zal ik jouw stilte begrijpen
En morgen wachten op jouw kruimels
De wereld begrijpt niets van liefde
De wereld begrijpt niets van iets
De wereld is een armzalig gedicht dat alleen de ziel reciteert
De wereld is een armzalig gedicht dat alleen de ziel reciteert
Liefdes net als liedjes
Pijnen net als sonates
Ze zweven allemaal in de lucht
En zijn gedichten van de ziel
En de ziel begrijpt mijn verzen niet
Ze verkoopt zich als je haar wilt kopen
De ziel dacht dat de kussen
Voorafschaduwingen van rust waren
En het is zo dat de wereld niets begrijpt van verzen
De wereld begrijpt niets van iets
De wereld is een armzalig gedicht dat alleen de ziel reciteert
De wereld is een armzalig gedicht dat alleen de ziel reciteert
Tijdens het slapen had ik twee dromen
Dromend sprak ik hardop
En mijn stem ging verloren in de nacht
En mijn dromen stierven bij de dageraad
En mijn dromen werden groter
De nacht vergat mijn woorden ja
En mijn kamer, zwart geschilderd
Huilde mijn poëzie van de ziel
En het is zo dat de wereld niets begrijpt van dromen
De wereld begrijpt niets van iets
De wereld is een armzalig gedicht dat alleen de ziel reciteert
De wereld is een armzalig gedicht dat alleen mijn ziel reciteert