En Un Estanque De Libelulas
Mi amor flota con nenúfares
Es un estanque de libélulas azules
El tuyo es un trío de golondrinas
En un bosque de papel
Centellas negras atravesando nubes
Mi amor será agua del vapor de un barco
Carboncillo el tuyo, pulido anaquel para colgar platos
Para colgar platos con lindos dibujos de árboles floridos
Para nuevas noches cálidas de olvidos
El amor es la luz que pasa por ojos de puente romano
Luz cambiante que acarició sus sillares con las manos que los tallaron
Nuestro amor es busto de arcilla de bella liberta con pendientes
Es de hojas blancas de té de aromas húmedos de los orientes
Mi amor flota con nenúfares
Es un estanque de libélulas azules
Castillo tejado de golondrinas
En un bosque de papel
Abandonadas ruinas bajo las nubes
El arpa da notas, trémula de rosas
Y en tu breve boca refina la flauta
Viruta de brozas
De brozas de rizos, limaduras de ángel
De tu aliento dulce mazapán en bucles
Y anisillo en gotas
Quemaré desde hoy mis rastrojos a diosas celestiales
Que en las noches sin Luna, candiles votivos, den buenos augurios a los nuevos amores
No será más, mi amor, mano firme de anillo de mimbre ajustado
Ya por siempre será de fierro argentino, su vaina de cuero gastado
In Een Vijver Vol Libellen
Mijn liefde drijft met waterlelies
Het is een vijver vol blauwe libellen
Die van jou is een trio van zwaluwen
In een bos van papier
Zwarte vonken die door de wolken snijden
Mijn liefde zal water zijn van de stoom van een schip
Jouw liefde is houtskool, gepolijst rek om borden op te hangen
Om borden op te hangen met mooie tekeningen van bloeiende bomen
Voor nieuwe warme nachten van vergeten
De liefde is het licht dat door de ogen van een Romeinse brug straalt
Veranderlijk licht dat de stenen aanraakt met de handen die ze hebben gehouwen
Onze liefde is een buste van klei van een mooie vrijster met oorbellen
Het is van witte bladeren van thee met vochtige geuren uit het oosten
Mijn liefde drijft met waterlelies
Het is een vijver vol blauwe libellen
Kasteel met een dak van zwaluwen
In een bos van papier
Verlaten ruïnes onder de wolken
De harp geeft noten, trillerig van rozen
En in jouw korte mond verfijnt de fluit
Schaafsel van takken
Van takken met krullen, zaagsel van een engel
Van jouw zoete adem marsepein in krullen
En anijsdruppels
Ik zal vanaf vandaag mijn resten verbranden voor hemelse godinnen
Die in de nachten zonder maan, votieve lampen, goede voortekenen geven voor nieuwe liefdes
Het zal niet meer zijn, mijn liefde, een stevige hand van een strakke wilgenring
Voor altijd zal het van Argentijns staal zijn, zijn schede van versleten leer