395px

De Schaduw Van Een Palm

Manolo Garcia

La Sombra De Una Palmera

El calor que tú me has dado
No volvió en ningún momento.
No encontré otro mirlo blanco.
No lo hay bajo el firmamento.
Del vuelo de tus palomas,
Del ala de tu sombrero,
Me columpié en el alero
De los aires que te dabas.
Abanicos por pestañas
Que cada vez que me mirabas
Se me doblaban las cañas
Varitas de paragüero.
La sombra de una palmera
Es alimento del alma.
Ahora que todo ha pasado;
Neblina del sentimiento.
Añoranza de otro tiempo
En que me honraba tu presencia
Que fue tu amistad sincera,
Desinteresada y cierta.
De la sombra, de la sombra que yo amé.
De la sombra, de la sombra que se fue.
La sombra de tu palmera
Me cobija, es un encuentro.
Con sus brazos me rodea,
Me apacigua el sufrimiento.
Es un desierto de esperas,
De amaneceres ardientes,
De mañanas que florecen
Como troncos de serpientes.
La sombra de una palmera
Es alimento del alma,
Es un desierto de arena.
Ahora que todo ha pasado,
Neblina del sentimiento.
De la sombra, de la sombra que yo amé.
De la sombra, de la sombra que se fue.

De Schaduw Van Een Palm

De warmte die jij me gaf
Is nooit meer teruggekomen.
Ik vond geen andere witte merel.
Die is er niet onder de sterren.
Van de vlucht van jouw duiven,
Van de flap van je hoed,
Zweefde ik op de rand
Van de lucht die jij om je heen maakte.
Waaier door je wimpers
Die, elke keer als je me aankeek,
Mijn rietjes deden buigen
Stokken van een parasol.
De schaduw van een palm
Is voedsel voor de ziel.
Nu alles voorbij is;
Mist van het gevoel.
Verlangen naar een andere tijd
Waarin jouw aanwezigheid me vereerde
Die jouw oprechte vriendschap was,
Onbaatzuchtig en oprecht.
Van de schaduw, van de schaduw die ik hield van.
Van de schaduw, van de schaduw die verdween.
De schaduw van jouw palm
Shelter me, is een ontmoeting.
Met zijn armen omarmt hij me,
Troost mijn lijden.
Het is een woestijn van wachten,
Van brandende zonsopgangen,
Van ochtenden die bloeien
Als de stammen van slangen.
De schaduw van een palm
Is voedsel voor de ziel,
Is een woestijn van zand.
Nu alles voorbij is,
Mist van het gevoel.
Van de schaduw, van de schaduw die ik hield van.
Van de schaduw, van de schaduw die verdween.

Escrita por: Manolo Garcia / Pedro Javier Gonzalez