Mientras Observo Al Afilador
A veces imagino por un instante
Que no te has ido y el tiempo se detiene.
A veces imagino por un instante,
Mientras observo al afilador.
Mientras observo al afilador
Que sin descansar pule lentamente
Las líneas de mi mano, las líneas de mi frente.
Ha llegado el día
En que los atardeceres han de encontrarme
Atento al arrullo de las palomas en los dinteles.
Me muevo por cunetas y por esteros.
Resbalo en las pendientes de arena gruesa,
Por tierras solitarias, ayer fronteras.
Mientras observo al afilador.
Mientras observo al afilador
Que barre la escalera que acaba en tu puerta
Y canta quedamente con lluvia de aguanieve.
Ha llegado el día en que habrá que desprenderse
De las baratijas, ofertas de algún "mes todo para el hogar"
Y asilvestrarse.
Con mi locura conservo asombro.
Sobre los hombros la alegría
Que hasta ayer mismo compartimos.
Tu recuerdo me conmueve
Como al zagal nacido en estrechos valles
Conmueve el concierto de las mareas.
A veces te veo por un instante.
A veces, siempre, te sueño
Antes de desaparecer
Tras los tenderetes de los aduares.
A través de los cercados
Donde pastan caballos alados.
Donde estés, somos libres.
Ahora sé que somos libres.
Donde estés, te quiero libre
Donde estés, quiéreme libre.
Como en la fotografía, inmóvil soy.
Preso me tengo. parado tras los cercados.
Donde soy prisionero sin alas con la nación india.
Donde estés, somos libres.
Ahora sé que somos libres.
Donde estés, quiéreme libre
Donde estés, te quiero libre.
A veces imagino que no te has ido.
A veces imagino.
A veces imagino por un instante que no te has ido.
Y el tiempo se detiene. y el tiempo se detiene.
Y el tiempo se detiene.
Terwijl Ik De Slijper Observeer
Soms stel ik me even voor
Dat je niet bent weggegaan en de tijd stil staat.
Soms stel ik me even voor,
Terwijl ik de slijper observeer.
Terwijl ik de slijper observeer
Die zonder rust langzaam polijst
De lijnen van mijn hand, de lijnen van mijn voorhoofd.
De dag is gekomen
Dat de zonsondergangen me zullen vinden
Aandachtig voor het gezang van de duiven op de drempels.
Ik beweeg me door greppels en door sloten.
Ik glijd op de hellingen van grof zand,
Door eenzame landen, ooit grenzen.
Terwijl ik de slijper observeer.
Terwijl ik de slijper observeer
Die de trap veegt die eindigt bij jouw deur
En zachtjes zingt met een regen van natte sneeuw.
De dag is gekomen dat we ons moeten ontdoen
Van de prullaria, aanbiedingen van een "maand alles voor het huis"
En ons wild maken.
Met mijn gekte bewaar ik verwondering.
Op mijn schouders de vreugde
Die we tot gisteren deelden.
Jouw herinnering ontroert me
Zoals de herder geboren in smalle valleien
De symfonie van de getijden ontroert.
Soms zie ik je even.
Soms, altijd, droom ik je
Voordat je verdwijnt
Achter de kraampjes van de markten.
Door de omheiningen
Waar gevleugelde paarden grazen.
Waar je ook bent, we zijn vrij.
Nu weet ik dat we vrij zijn.
Waar je ook bent, wil me vrij
Waar je ook bent, ik wil je vrij.
Zoals op de foto, ben ik stil.
Ik ben gevangen. stilstaand achter de omheiningen.
Waar ik een gevangene ben zonder vleugels met de inheemse natie.
Waar je ook bent, we zijn vrij.
Nu weet ik dat we vrij zijn.
Waar je ook bent, wil me vrij
Waar je ook bent, ik wil je vrij.
Soms stel ik me voor dat je niet bent weggegaan.
Soms stel ik me voor.
Soms stel ik me even voor dat je niet bent weggegaan.
En de tijd staat stil. en de tijd staat stil.
En de tijd staat stil.