Niña Candela
Con un vestido de papelillo de filigrana, festoneado de farolillos de falsa plata
Te vi bailando zorongo (punta, tacon), comiendo almendras,
Con la mirada ausente, prendida de las estrellas.
Que turba tu pas? que rompr tu armonia? que quiero alegrar tu noche con esta simple fantasia.
Niña candela, panal de abejas, que quiero velas de humo dulce que tenue se dibuje en tus cejas.
Volar contigo sobre las calles, monte carmelo, como herrerillos que nunca se han de posar en el suelo
En esta noche de brisa suave de mayo amansa, la orquesta arranca sonar fanfarria y alegre parla.
Te veo bailando, candela.volando vas prendido el talle, con la mirada en llamas, colgada del aspirante
Se alumbra tu faz, revive, lustra, enciende.
El puede pirrar tu noche, que con cuidados la flor florece.
Niña candela, frontil de avispas, que quiero velas de humo dulce que tenue redibuje tus esquinas.
Volar contigo sobre las calles, barrio carmelo, de abejarugos que nunca habran de cesar en su vuelo.
Meisje Kaars
Met een jurk van filigraanpapier, versierd met lampionnetjes van nepzilver
Zag ik je dansen, zorongo (punt, hak), amandelen etend,
Met een afwezig blik, gevangen door de sterren.
Wat verstoort je pad? wat breekt je harmonie? wat wil ik je nacht opvrolijken met deze simpele fantasie.
Meisje kaars, bijenkorf, ik wil kaarsen van zoete rook die vaag op je wenkbrauwen verschijnt.
Vliegen met jou over de straten, Monte Carmelo, als pimpelmezen die nooit op de grond zullen landen.
In deze nacht van zachte mei-bries, begint het orkest te spelen, fanfare en vrolijke praat.
Ik zie je dansen, kaars. Je vliegt met je taille in de lucht, met een blik in vlammen, hangend aan de aspirant.
Je gezicht straalt, herleeft, glanst, ontsteekt.
Hij kan je nacht verlichten, want met zorg bloeit de bloem.
Meisje kaars, lantaarn van wespen, ik wil kaarsen van zoete rook die vaag je hoeken hertekent.
Vliegen met jou over de straten, buurt Carmelo, van bijeneters die nooit zullen stoppen met hun vlucht.
Escrita por: Manuel Garcia Garcia-Perez