Isabelita
A las cinco por Florida,
muy bien vestida, pasa Isabel;
su silueta distinguida
es perseguida como la miel,
pues no hay hombre que al mirarla
no se empeñe en conquistarla...
¡Pero nadie ha conseguido
ser preferido por Isabel!
Isabelita,
porteña bonita,
figura exquisita
de gracia sin par.
¡Isabelita!
La calle palpita,
la gente se agita
al verla pasar...
Y nadie sabe su gran dolor:
¡Isabelita busca un amor!
Cuando fina y elegante,
rosa fragante, pasa Isabel,
va arrastrando tras su gracia
y aristocracia todo un tropel,
pues no hay hombre que enseguida
no le ofrezca su alma y vida...
Mas el príncipe soñado...
aún no ha llegado... ¡pobre Isabel!
Isabelita
Om vijf uur op de Florida,
heel mooi gekleed, komt Isabel voorbij;
haar elegante silhouet
wordt gevolgd als honing, zo vrij,
want er is geen man die, als hij kijkt,
niet probeert haar te veroveren...
Maar niemand heeft het voor elkaar gekregen
om de voorkeur van Isabel te winnen!
Isabelita,
mooie dame,
exquise figuur
met ongeëvenaarde charme.
Isabelita!
De straat trilt,
de mensen bewegen
als ze voorbijloopt...
En niemand kent haar grote verdriet:
Isabelita zoekt een liefde!
Wanneer ze fijn en elegant,
met geurige rozen, voorbijloopt, Isabel,
trekt ze met haar charme
en aristocratie een hele menigte mee,
want er is geen man die niet meteen
zijn ziel en leven aanbiedt...
Maar de droomprins...
is nog niet gekomen... arme Isabel!