Paquetá
Todo mundo deveria ter só para si nessa vida
Um abrigo um lugar
Todo mundo deveria pelo menos uma vez na vida
Passear em paquetá
Paquetá parapapa
Paquetá parapapapa parapapapa paquetá
Acorda de uma alfinetada levanta de uma rasteira
Vamos sem desanimar
Um susto, mais um tombo, outra peça, uma prece que te impeça
Outra vez de escorregar
Volta aqui me dá um beijo antes de ir, e vai lá
Atravessar o mar a nado nunca foi do seu agrado
É melhor pegar a balsa e a tardinha retornar
Só para deixar registrado com os olhos marejados
Vou pensando logo logo vou voltar
Para paquetá parapapa paquetá parapapapa parapapapa paquetá
Se não tiver como viajar, a gente fecha os olhos a gente chega lá
Se não tiver do que se alimentar, a gente dá um beijo, espera a fome passar
Se não tiver onde morar, a gente se abraça e nunca perde a graça
Se não tiver como mais sonhar, a gente então acorda e volta a trabalhar
Paquetá
Iedereen zou in dit leven voor zichzelf
Een schuilplaats moeten hebben, een plek
Iedereen zou minstens één keer in het leven
Moeten wandelen in Paquetá
Paquetá parapapa
Paquetá parapapapa parapapapa paquetá
Word wakker van een prik, sta op na een val
Laten we niet ontmoedigd raken
Een schrik, weer een val, een gebed dat je tegenhoudt
Om weer uit te glijden
Kom hier, geef me een kus voordat je gaat, en ga dan
Zwemmen over de zee was nooit jouw ding
Het is beter om de veerboot te nemen en in de namiddag terug te keren
Gewoon om het vast te leggen met tranen in mijn ogen
Denk ik eraan, binnenkort kom ik terug
Naar Paquetá parapapa, Paquetá parapapapa parapapapa paquetá
Als we niet kunnen reizen, sluiten we onze ogen en komen we daar
Als er niets te eten is, geven we een kus en wachten we tot de honger voorbij is
Als er geen plek is om te wonen, omarmen we elkaar en verliezen we nooit de vreugde
Als we niet meer kunnen dromen, worden we wakker en gaan we weer aan het werk