Casas De Carton
Que triste, se oye la lluvia
en los techos de carton
que triste vive mi gente
en las casas de carton.
Viene bajando el obrero
casi arrastrando sus pasos
por el peso del sufrir
mira que es mucho el sufrir
mira que pesa el sufrir
Arriba deja la mujer preñada
abajo esta la ciudad
y se pierde en su maraña
hoy es lo mismo que ayer
es un mundo sin mañana.
Que triste, se oye la lluvia
en los techos de carton
que triste vive mi gente
en las casas de carton.
Niños color de mi tierra
con sus mismas cicatrices
millonarios de lombrices y,
por eso que tristes viven los niños
en las casas de carton
Que triste, se oye la lluvia
en los techos de carton
que triste vive mi gente
en las casas de carton.
Usted no lo va a creer
pero hay escuelas de perros
y les dan educacion
pa`que no muerdan los diarios
pero el patron
hace años muchos años
que esta mordiendo al obrero
Que triste, se oye la lluvia
en los techos de carton
que lejos, pasa una esperanza
en las casas de carton.
Kartonnen Huizen
Wat treurig, de regen klinkt
op de daken van karton
wat treurig leeft mijn volk
in de kartonnen huizen.
De arbeider komt naar beneden
bijna slepend zijn stappen
van het gewicht van het lijden
kijk, het lijden is veel
kijk, het lijden weegt zwaar.
Boven laat hij zijn zwangere vrouw
beneden is de stad
en hij verliest zich in de chaos
vandaag is hetzelfde als gisteren
het is een wereld zonder morgen.
Wat treurig, de regen klinkt
op de daken van karton
wat treurig leeft mijn volk
in de kartonnen huizen.
Kinderen, kleur van mijn land
met dezelfde littekens
miljonairs van wormen en,
om die reden leven de kinderen treurig
in de kartonnen huizen.
Wat treurig, de regen klinkt
op de daken van karton
wat treurig leeft mijn volk
in de kartonnen huizen.
U gaat het niet geloven
maar er zijn honden scholen
en ze krijgen onderwijs
zodat ze de kranten niet bijten
maar de baas
al jaren, heel veel jaren
bijt de arbeider.
Wat treurig, de regen klinkt
op de daken van karton
hoe ver, een hoopvolle gedachte
in de kartonnen huizen.