Que Triste Se Oye La Lluvia
Que triste se oye la lluvia
En los techos de cartón
Que triste vive mi gente
En las casas de cartón.
Viene bajando el obrero
Casi arrastrando sus pasos
Por el peso del sufrir
Mira que es mucho sufrir
Mira que pesa el sufrir.
Arriba deja la mujer preñada
Abajo esta la ciudad
Y se pierde en su maraña
Hoy es lo mismo que ayer
Es un mundo sin mañana.
Que triste se oye la lluvia
En los techos de cartón
Que triste vive mi gente
En las casas de cartón.
Niños color de mi tierra
Con sus mismas cicatrices
Millonarios de lombrices
Y por eso que triste viven los niños
En las casas de cartón.
Que triste se oye la lluvia
En los techos de cartón
Que triste vive mi gente
En las casas de cartón.
Que triste,
Vive mi gente
En las casas de cartón
Usted no lo va a creer
Pero hay escuelas de perros
Que les dan educación
Pa' que no muerdan los diarios
Pero el patrón, hace años, muchos años
Que esta mordiendo al obrero.
Que triste, se oye la lluvia
En los techos de cartón
Que lejos pasa una esperanza
En las casas de cartón.
Wat Treurig Klinkt de Regen
Wat treurig klinkt de regen
Op de daken van karton
Wat treurig leeft mijn volk
In de huizen van karton.
De arbeider komt naar beneden
Bijna slepend met zijn stappen
Door het gewicht van het lijden
Kijk, het is veel lijden
Kijk, het lijden weegt zwaar.
Boven laat hij de zwangere vrouw achter
Beneden is de stad
En hij verliest zich in zijn chaos
Vandaag is hetzelfde als gisteren
Het is een wereld zonder morgen.
Wat treurig klinkt de regen
Op de daken van karton
Wat treurig leeft mijn volk
In de huizen van karton.
Kinderen, kleur van mijn land
Met dezelfde littekens
Miljonairs van wormen
En daarom leven de kinderen zo treurig
In de huizen van karton.
Wat treurig klinkt de regen
Op de daken van karton
Wat treurig leeft mijn volk
In de huizen van karton.
Wat treurig,
Leeft mijn volk
In de huizen van karton.
U gaat het niet geloven
Maar er zijn hondenscholen
Die ze onderwijs geven
Zodat ze de kranten niet bijten
Maar de baas, al jaren, heel veel jaren
Bijt de arbeider.
Wat treurig, klinkt de regen
Op de daken van karton
Hoe ver een hoop voorbijgaat
In de huizen van karton.