Pigmalião 70
Eu não sei no que você quer me transformar
Num satélite, num robô, num ser de sal
Mas eu posso lhe dizer sou mais gente que você
No seu mundo social sempre fui um marginal
Consciente do que sou eu não quero mudar
É na margem que eu encontro a lucidez
Pois normal hoje é na verdade o anormal
Eu prefiro ser assim que uma estátua de marfim
Eu preciso mais de sol que uma festa de ilusão
E a verdade pode estar na caspa e não no shampoo
Primeiro eu dispo minha vida, minha vista
minhas vestes, minha voz
Depois eu visto novo gesto, novo jeito, nova gente, novo gen
Juntos criatura e criador, quem sou?
Quero pela margem me perder, me achar.
Pigmalião 70
Ik weet niet wat je me wilt laten worden
Een satelliet, een robot, een zoutfiguur
Maar ik kan je zeggen dat ik meer mens ben dan jij
In jouw sociale wereld was ik altijd een marginaal
Bewust van wie ik ben, wil ik niet veranderen
Het is aan de rand waar ik de helderheid vind
Want normaal is vandaag eigenlijk abnormaal
Ik verkies zo te zijn dan een ivoren standbeeld
Ik heb meer zonlicht nodig dan een feest van illusie
En de waarheid kan in roosjes zitten en niet in shampoo
Eerst trek ik mijn leven uit, mijn blik
mijn kleren, mijn stem
Daarna kleed ik me opnieuw, nieuwe gebaren, nieuwe manieren, nieuwe mensen, nieuw gen
Samen schepper en geschapen, wie ben ik?
Ik wil me aan de rand verliezen, me terugvinden.
Escrita por: Marcos Valle / Novelli / Paulo Sérgio Valle