El Payaso
Era capaz de hacer a un niño reír sin parar,
tenía ocurrencias tan geniales, solo él era capaz.
La cara pintada de colores y en la mano un violín,
que sonaba más o menos pero hacía reír.
Y el caso es que en el fondo era un infeliz,
le parecía ridículo pintarse la nariz,
lucía mucho más un salto mortal
y él quería ser equilibrista
y oír sobre la pista ovaciones
en vez de tanto reír.
Nunca supo asumir su posición, sin darse cuenta
que hacía feliz a tantos en su papel de cenicienta.
Que si un día faltase en el circo llegaría a su fin
que nunca sería el mismo sin su violín.
Pero él seguía empeñado en ser infeliz,
se veía tan ridículo pintada la nariz,
soñaba todavía con el trapecio,
pretendía ser equilibrista
y oír sobre la pista ovaciones
en vez de tanto reír.
Fue una mañana blanca, invernal, tras el ensayo,
no pudo resistirlo mas, se subió en el travesaño,
y al verse en la altura
sintió subirle el vértigo hasta la nuez,
y no habían puesto mallas la ultima vez...
apenas sintió nada cuando cayó,
el domador, que regresaba, fue el primero que le vió.
Logro salvar la vida y un mes más tarde le dijeron:
"Todo ha terminado, el circo ha cerrado,
ya no venían niños a la función."
Hoy vive retirado en algún lugar, en las afueras,
pegado día y noche a su silla de ruedas,
parece que ha terminado aceptándose por fin,
que incluso algunas veces toca el violín.
Diez niños le visitan y le hacen feliz,
cuando les ve llegar a lo lejos, se pinta la nariz.
Y cuando alguno se burla con desprecio, él contesta:
"Sería un miserable, sería yo el culpable,
si no cumpliese la misión que recibí.
Porque aunque fui un fracaso,
soy de profesión payaso,
no me juzgues mal, Dios me hizo así".
De Clown
Hij kon een kind eindeloos laten lachen,
met geniale ideeën, dat kon alleen hij.
Zijn gezicht geschminkt in kleuren, met een viool in zijn hand,
dat klonk meer of minder, maar maakte iedereen blij.
En het feit is dat hij diep van binnen ongelukkig was,
het leek hem belachelijk om zijn neus te verven,
het was veel indrukwekkender om een salto te maken
en hij wilde een evenwichtskunstenaar zijn
en op de piste het applaus horen
in plaats van zoveel te lachen.
Hij wist nooit zijn rol te accepteren, zonder het te beseffen
dat hij zoveel mensen gelukkig maakte in zijn rol als Cinderella.
Als hij op een dag niet in de circus zou zijn, zou het eindigen,
het zou nooit meer hetzelfde zijn zonder zijn viool.
Maar hij bleef volharden in zijn ongelukkigheid,
het leek hem zo belachelijk met een geschilderde neus,
hij droomde nog steeds van de trapeze,
hij wilde een evenwichtskunstenaar zijn
en op de piste het applaus horen
in plaats van zoveel te lachen.
Het was een witte, winterse ochtend, na de repetitie,
kon hij het niet langer weerstaan, hij klom op de balk,
en toen hij daarboven was,
voelde hij de duizeligheid omhoog komen tot zijn keel,
en ze hadden de netten de laatste keer niet neergezet...
Hij voelde nauwelijks iets toen hij viel,
de dierenbegeleider, die terugkwam, was de eerste die hem zag.
Hij overleefde het en een maand later zeiden ze:
"Alles is voorbij, het circus is gesloten,
er kwamen geen kinderen meer naar de voorstelling."
Vandaag leeft hij teruggetrokken ergens, aan de rand,
vastgeplakt aan zijn rolstoel, dag en nacht,
het lijkt erop dat hij eindelijk accepteert,
dat hij zelfs soms viool speelt.
Tien kinderen bezoeken hem en maken hem blij,
wanneer hij ze in de verte ziet aankomen, verft hij zijn neus.
En als iemand met minachting lacht, antwoordt hij:
"Ik zou een miserabele zijn, ik zou de schuldige zijn,
als ik de missie niet vervulde die ik kreeg.
Want hoewel ik een mislukking was,
ben ik van beroep clown,
vergeef me niet verkeerd, God maakte me zo."