Los mismos clavos
Me dices que me parezco a los caracoels
me sobra techo, me muero en soles,
tras espesura del chaparrón
será que el camino bueno se ha vuelto malo
o que no quiero pegar ni un palo,
que solo quiero escuchar tu voz.
que siempre llego a la deshora que marca el corazón
y que, cuando estamos a solas, molesta el caparazón.
me dicen que tus braguitas revolotean
que lo hacen sólo pa que las vea
que llevan alas de desamor,
será que las ensuciamos tan malamente
que los colchones son mala gente,
que siempre quieren tener razón
que siempre llego a la deshora que marca el corazón
y que, cuando estamos a solas, molesta el caparazón.
mi casa está donde estás tú
los mismos ojos, la misma luz
mi casa está donde estás tú
los mismos clavos, la misma cruz
los mismos clavos, el mismo ataúd.
Dezelfde spijkers
Je zegt dat ik op de slakken lijk
ik heb genoeg dak, ik sterf in zonneschijn,
achter de dichtheid van de stortbui
is het dat de goede weg slecht is geworden
of dat ik geen klap wil geven,
maar alleen jouw stem wil horen.
Dat ik altijd aankom op het verkeerde moment dat het hart aangeeft
en dat, als we alleen zijn, het schild stoort.
Ze zeggen dat jouw onderbroekjes fladderen
dat ze het alleen doen zodat ik ze zie
met vleugels van onvervulde liefde,
is het dat we ze zo slecht hebben bevuild
dat de matrassen slechte mensen zijn,
ze willen altijd gelijk hebben.
Dat ik altijd aankom op het verkeerde moment dat het hart aangeeft
en dat, als we alleen zijn, het schild stoort.
Mijn huis is waar jij bent
dezelfde ogen, hetzelfde licht
mijn huis is waar jij bent
dezelfde spijkers, hetzelfde kruis
dezelfde spijkers, dezelfde kist.
Escrita por: Kutxi Romero / Marea