La hora de las moscas
Relincha el pellejo, preñado de espuelas
porque su montura es tan sólos saliva que puebla mejillas
fundiendo los plomos, matando polillas
es el sollozo de un poco con sed
gemido que atiza el rescoldo de la chimenea
tinto de pelea, beso de morder
es el alero que quiere llover
es levante y tramontana y a la hora de las moscas..
chicharrina,
corona de espinas de la que comer
es una blusa con nudo en el pecho,
es un largo trecho y desaparecer,
es un abrazo de navajas que sangra rosales
un lecho de paja y cristales
es una brisa de Octubre que tira paredes,
la ubre en que duermo y que quiere
el pétalo enfermo que canta al toser
trataron de herrarle y cerró las tijeras
no fue a cal y canto, qudaba la punta de untar las
heridas.
sirvieron de lienzo las horas perdidas,
es el antojo del ojo que ve
cómo muere solo a través de la misma mirilla
de la misma puerta que quiere romper,
es una mano intentando coger
del amor algún pedazo y los tacones en la nuca de la
vida,
manzana podrida, quijada de Abel,
que se entretiene desabotonando las claras del día
para verte bien.
Het uur van de vliegen
Hinnikend de huid, vol met sporen
want zijn zadel is slechts speeksel dat wangen bevolkt
lood smeltend, motten doden
is de zucht van een beetje dorst
gejammer dat de gloed van de open haard aanwakkert
rood van de strijd, een bijtende kus
is de dakrand die wil regenen
is oostenwind en tramontana en op het uur van de vliegen..
kriebel,
doornenkroon waar je van eet
is een blouse met een knoop op de borst,
is een lange weg en verdwijnen,
is een omhelzing van messen die rozen verwondt
een bed van stro en glas
is een briesje van oktober dat muren omverwerpt,
de uier waar ik slaap en die wil
het zieke bloemblaadje dat zingt bij het hoesten
ze probeerden hem te beslaan en de scharen sloten
het was niet met kalk en steen, er bleef de punt van het insmeren van de
wonden.
verloren uren dienden als doek,
is de drang van het oog dat ziet
hoe het alleen sterft door dezelfde kijkgaatje
dezelfde deur die wil breken,
is een hand die probeert te grijpen
van de liefde een stukje en de hakken op de nek van het
leven,
rotte appel, kaak van Abel,
die zich vermaakt met het losknopen van de heldere momenten van de dag
dat ik je goed kan zien.
Escrita por: Kutxi Romero / Marea