Marea
Cuántas veces me habré pregunta'o
¿Qué es lo que se desata detrás de su cara?
Si tú supieras, si yo te dijera, si yo te contara
La enlazaron y se ha desata'o y ondea por la acera
El vuelo de su falda, es su bandera
Es donde guarda
Su nombre, se llama marea
Y estaba tan solita que me fui pa'llí
¿Quieres hablar conmigo?
¡Pues claro que sí!
Su soledad es una vieja enjuta
Rodeá' de hijos de puta que se ríen de
Ella pues todos quisieran ser como marea
Y cuentan que un verano voló
Y se dejó el corazón debajo de la cama
Que le dijo que no volvería
Que no la esperara
Quién le iba a decir
Que al final iba a unir su tripa
Con la mía, con un poeta de cañerías
Poeta de mierda, de manos vacías
Qué necesita a alguien cuando
Va a caer
Que borra las fronteras con solo sus pies
Dame fuerte en la entrepierna
No me dejes que me duerma
Que esta noche me las piro a
Enseñarle los dientes al mundo contigo
Getij
Hoe vaak heb ik me afgevraagd
Wat er zich achter haar gezicht afspeelt?
Als jij het wist, als ik het je vertelde, als ik het je zou zeggen
Ze is vastgebonden en is losgekomen en wappert op de stoep
De vlucht van haar rok, is haar vlag
Daar bewaart ze
Haar naam, ze heet getij
En ze was zo alleen dat ik daarheen ging
Wil je met me praten?
Natuurlijk wil ik dat!
Haar eenzaamheid is een oude, magere vrouw
Omringd door klootzakken die lachen om
Haar, want iedereen zou willen zijn als getij
En ze zeggen dat ze in de zomer vloog
En haar hart onder het bed liet liggen
Dat ze zei dat ze niet terug zou komen
Dat ze niet op haar moest wachten
Wie had dat kunnen zeggen
Dat ze uiteindelijk haar buik zou verbinden
Met de mijne, met een dichter van de riolen
Klootzak dichter, met lege handen
Wat heeft iemand nodig als
Hij gaat vallen
Die de grenzen wist te vervagen met alleen zijn voeten
Geef me een harde klap in mijn kruis
Laat me niet in slaap vallen
Want vanavond ga ik
De wereld met jou de tanden laten zien