Me Estoy Quedando Solo
Hay retazos de rencores
que se han escondido
en caminos de ortigas
donde hicimos buenas migas,
hubo adioses como yunques
y en tu risa sonaron panderetas
que secaron mis macetas,
con las lagrimitas que tú no querías
me he puesto el cariño al baño María
y ahora ya no hay quien me pare,
y en las noches claras baila mi figura
subido a un tablao de cubos de basura
entre las luces de los bares,
ha de ser la mala estrella
la que pegue coces si me ve de lejos,
la que arranque mi pellejo,
o tal vez la letanía de campanas
que toquen a muerto
cuando me mire al espejo,
pero todavía tengo el poderío
de ponerle lindes a este mar bravío
y a esta luna que se mengua,
de lavar heridas con solo un lamido,
de matar quimeras si hacer ni un ruido,
de perderte por la lengua,
me estoy quedando solo,
no hay abrazos en tus brazos,
te los vas llevando todos,
me estoy quedando solo,
mas yo sigo rebañando,
de tu amor aún quedan trozos,
se hicieron para mí, para mí,
jergones de secano
que guardan mi trajín,
que guardan dudas como pianos,
se hicieron para ti, para ti,
las brumas que se esfuman,
y hechuras de violín
que son más grandes que mis dudas
Ik Blijf Alleen achter
Er zijn stukjes van wrok
die verborgen zijn
op paden vol brandnetels
waar we goede vrienden werden,
er waren afscheid zoals hamers
en in jouw lach klonken tambourijnen
die mijn plantjes deden verwelken,
met de traantjes die jij niet wilde
heb ik de liefde in heet water gezet
en nu is er niemand die me tegenhoudt,
en in de heldere nachten danst mijn figuur
op een podium van vuilnisbakken
tussen de lichten van de cafés,
het moet wel die slechte ster zijn
die trapt als ze me van ver ziet,
die mijn huid komt scheuren,
of misschien de litanie van klokken
die het dodenlijke geluid
als ik in de spiegel kijk,
maar ik heb nog steeds de kracht
om grenzen te stellen aan deze woelige zee
en aan deze afnemende maan,
om wonden te wassen met slechts een likje,
om dromen te doden zonder ook maar geluid te maken,
om je te verliezen met mijn woorden,
ik blijf alleen achter,
er zijn geen omhelzingen in jouw armen,
je neemt ze allemaal mee,
ik blijf alleen achter,
maar ik blijf schrapen,
van jouw liefde zijn er nog stukjes over,
ze zijn voor mij gemaakt, voor mij,
bedden van dorre aarde
die mijn gewoel bewaren,
die twijfels bewaren zoals piano's,
ze zijn voor jou gemaakt, voor jou,
de nevels die vervagen,
en vormen van een viool
die groter zijn dan mijn twijfels.