Que Se Joda El Viento
Ponte el moño apretao, sirena, que se joda el viento
Rompe las horquillas de espuma
Y déjame que te remache sonrisas de hierro
De ésas que disipan las brumas
Y sé que entre los males nos lloverán cristales
Yo iré descalzo y tú desnuda
Al son del amor del ronco tambor que toque la luna
Vamos a trepar a la copa de este sol de enero
Y a hacer un nido en su ramaje
Y allí reírnos viendo como a cada minutero
Se lo devora el oleaje
Que cuando entre mis brazos resuenen cañonazos
Yo iré perdido entre tus dunas
Dejándolo todo, quemando los tronos donde reinen dudas
Y báñate en mis ojos, que se joda el mar
Que quiera mecerte a su antojo
Si no somos nadie a nadie va a encontrar
Y si a las heridas quiere echarles sal
Sólo va a encontrarse cerrojos
Y las cicatrices de la soledad
Coge resina para untarnos poco a poco el cuerpo
Por si vuelve la ventolera
Y mientras tanto, entre los huecos que nos deje el tiempo
Deja volar tu cabellera
Que si a nuestra locura vuelven nubes oscuras
Nos cogerán frente con frente y codo con codo
Cada vez más solos, rodeados de gente
Y báñate en mis ojos, que se joda el mar
Que quiera mecerte a su antojo
Si no somos nadie a nadie va a encontrar
Y si a las heridas quiere echarles sal
Sólo va a encontrarse cerrojos
Y las cicatrices de la soledad
Y báñate en mis ojos, que se joda el mar
Que quiera mecerte a su antojo
Si no somos nadie a nadie va a encontrar
Y si a las heridas quiere echarles sal
Sólo va a encontrarse cerrojos
Y las cicatrices
Verrot de de Wind
Doe je haar in een strakke knot, sirene, verrot de wind
Breek de schuimige speldjes
En laat me je volhangen met ijzeren glimlachen
Die de nevels verdrijven
En ik weet dat tussen de kwalen ons kristallen zullen regenen
Ik ga blootsvoets en jij naakt
Op de klanken van de liefde van de doffe trom die de maan bespeelt
Laten we klimmen naar de top van deze januari-zon
En een nest maken in zijn takken
En daar lachen terwijl we zien hoe elke seconde
Verzwolgen wordt door de golven
Want wanneer in mijn armen kanonschoten weerklinken
Zal ik verloren zijn tussen jouw duinen
Alles achterlatend, de tronen verbrandend waar twijfels heersen
En baad in mijn ogen, verrot de zee
Die je wil wiegen naar zijn zin
Als we niemand zijn, zal niemand ons vinden
En als hij zout op de wonden wil strooien
Zal hij alleen maar sloten vinden
En de littekens van eenzaamheid
Pak wat hars om ons langzaam in te smeren
Voor het geval de wind terugkomt
En ondertussen, tussen de gaten die de tijd ons laat
Laat je haar wapperen
Want als onze gekte weer donkere wolken brengt
Zullen ze ons recht tegenover elkaar en schouder aan schouder vangen
Steeds eenzamer, omringd door mensen
En baad in mijn ogen, verrot de zee
Die je wil wiegen naar zijn zin
Als we niemand zijn, zal niemand ons vinden
En als hij zout op de wonden wil strooien
Zal hij alleen maar sloten vinden
En de littekens van eenzaamheid
En baad in mijn ogen, verrot de zee
Die je wil wiegen naar zijn zin
Als we niemand zijn, zal niemand ons vinden
En als hij zout op de wonden wil strooien
Zal hij alleen maar sloten vinden
En de littekens.