Un Hombre Marcho
Un hombre marchó
Dejó la casa, dejó la ciudad
Se fue dulcemente
Ningún reproche, nada que ocultar
Y buscó senderos entre las montañas
Que van al mar, que van al mar
Un hombre marchó
El paso cansado
Triste mirar, sin parpadear
Nadie lo llamó
Nadie sintió su callado adios
Un adios al mundo
A gentes y calles, a la gran ciudad
Solo vio la sombra envuelta en niebla
Mirando hacia el mar
Un hombre marchó sin nada que dar
Las palabras que pueda cantar o decir
No son bastantes para escribir lo que allí vi
Hombre de triste figura
Porqué a las aguas fuiste a vivir
Si yo era tu sombra
Si yo estaba allí
Quería vivir...
Un hombre marchó
Dejó la casa, dejó la ciudad
Se fue dulcemente
Ningún reproche, nada que ocultar
Y buscó senderos entre las montañas
Que van al mar, que van al mar
Un hombre marchó
El paso cansado
Triste mirar, sin parpadear
Un hombre marchó
Dejó la casa, dejó la ciudad
Een Man Vertrok
Een man vertrok
Verliet het huis, verliet de stad
Hij ging zachtjes weg
Geen verwijten, niets te verbergen
En zocht paden tussen de bergen
Die naar de zee gaan, die naar de zee gaan
Een man vertrok
Met vermoeide stappen
Treurig gezicht, zonder te knipperen
Niemand riep hem
Niemand voelde zijn stille afscheid
Een afscheid van de wereld
Van mensen en straten, van de grote stad
Hij zag alleen de schaduw omhuld in mist
Kijkend naar de zee
Een man vertrok zonder iets te geven
De woorden die ik kan zingen of zeggen
Zijn niet genoeg om te beschrijven wat ik daar zag
Man van treurig figuur
Waarom ging je bij het water wonen?
Als ik jouw schaduw was
Als ik daar was
Ik wilde leven...
Een man vertrok
Verliet het huis, verliet de stad
Hij ging zachtjes weg
Geen verwijten, niets te verbergen
En zocht paden tussen de bergen
Die naar de zee gaan, die naar de zee gaan
Een man vertrok
Met vermoeide stappen
Treurig gezicht, zonder te knipperen
Een man vertrok
Verliet het huis, verliet de stad