Ciclo
Passa o tempo e a vida passa
E eu, de alma ingênua, acredito
No sonho doce infinito
Plenitude, enlevo e graça
Que sem tortura ou revolta
Estou cantando ao luar
Vamos dar a meia-volta
Volta e meia vamos dar
Depois a estrada poeirenta
Os pés sangrando em pedrouços
E apaziguando alvoroços
A alma intranquila e sedenta
Murchessem todas as flores
A correnteza das horas
As trevas sobre as auroras
Os derradeiros amores
Recordo o passado inteiro
E as voltas que o mundo dá
Meu limão, meu limoeiro
Meu pé de jacarandá
E aquele ao léu do destino
Que inspirou tanto louvor
Cajueiro pequenino
Carregadinho de flor
Passa o tempo e eu fico mudo
Ontem ainda a ciranda
Vida à toa, a trova branda
Agora envolvendo tudo
O vale nativo, os combros
Várzea, montanha, devesa
Essa poeira de escombros
De que se nutre a tristeza
Velho, recordo o menino
Que resta de mim, sei lá
Cajueiro pequenino
Meu pé de jacarandá
Cycli
De tijd verstrijkt en het leven gaat voorbij
En ik, met een onschuldige ziel, geloof
In de zoete, eindeloze droom
Volheid, vervoering en genade
Die zonder pijn of opstand
Zing ik onder de maan
Laten we omdraaien
Af en toe draaien we om
Dan de stoffige weg
De voeten bloeden op de stenen
En de onrust bedaren
De onrustige en dorstige ziel
Mochten alle bloemen verwelken
De stroom van de uren
De duisternis over de ochtenden
De laatste liefdes
Ik herinner me het hele verleden
En de wendingen die de wereld maakt
Mijn citroen, mijn citroenboom
Mijn jacaranda-boom
En die door het lot in de lucht
Die zoveel lof inspireerde
Klein cashewboompje
Vol met bloemen
De tijd verstrijkt en ik blijf stil
Gisteren nog de kringloop
Leven zonder doel, de zachte ballade
Nu alles omarmend
De inheemse vallei, de puinhopen
Vlaktes, bergen, bossen
Dit stof van puinhopen
Waaruit de verdriet zich voedt
Oud, ik herinner me het kind
Wat er nog van mij over is, weet ik niet
Klein cashewboompje
Mijn jacaranda-boom