Um Jeito Estúpido de Amar (Texto de Fauzi Arap Com Fundo Musical Jogo de Damas)
Eu vou te contar que você não me conhece
E eu tenho que gritar isso, porque você está surdo
E não me ouve
A sedução me escraviza a você
Ao fim de tudo, você permanece comigo
Mas preso ao que eu criei
E não a mim
E quanto mais falo sobre a verdade inteira
Um abismo maior nos separa
Você não tem um nome, eu tenho
Você é um rosto na multidão
E eu sou o centro das atenções
Mas a mentira da aparência do que eu sou
E a mentira da aparência do que você é
Porque eu
Eu não sou o meu nome
E você não é ninguém
O jogo perigoso que eu pratico aqui
Ele busca chegar ao limite possível de aproximação
Através da aceitação da distância e do reconhecimento dela
Entre eu e você existe a notícia que nos separa
Eu quero que você me veja a mim
Eu me dispo da notícia
E a minha nudez, parada, te denuncia e te espelha
Eu me delato
Tu me relatas
Eu nos acuso e confesso por nós
Assim me livro das palavras
Com as quais você me veste
Eu sei que eu tenho um jeito
Meio estúpido de ser
E de dizer coisas que podem magoar e te ofender
Mas cada um tem o seu jeito
Todo próprio de amar e de se defender
Você me acusa e só me preocupa
Agrava mais e mais a minha culpa
Eu faço e desfaço, contrafeito
O meu defeito é te amar demais
Palavras são palavras
E a gente nem percebe o que disse sem querer
E o que deixou pra depois
Mas o importante é perceber
Que a nossa vida em comum depende só
E unicamente de nós dois
Eu tento achar um jeito de explicar
Você bem que podia me aceitar
Eu sei que eu tenho um jeito meio estúpido de ser
Mas é assim que eu sei te amar
Palavras são palavras
E a gente nem percebe o que disse sem querer
E o que deixou pra depois
Mas o importante é perceber
Que a nossa vida em comum depende só
E unicamente de nós dois
Eu tento achar um jeito de explicar
Você bem que podia me aceitar
Eu sei que eu tenho um jeito meio estúpido de ser
Mas é assim que eu sei te amar
Een Stom Manier van Houden van
Ik ga je vertellen dat je me niet kent
En ik moet dit schreeuwen, omdat je doof bent
En me niet hoort
De verleiding maakt me tot jouw slaaf
Aan het eind van alles blijf je bij me
Maar vast aan wat ik heb gemaakt
En niet aan mij
En hoe meer ik praat over de hele waarheid
Een grotere afgrond scheidt ons
Jij hebt geen naam, ik heb er één
Jij bent een gezicht in de menigte
En ik ben het middelpunt van de aandacht
Maar de leugen van het uiterlijk van wie ik ben
En de leugen van het uiterlijk van wie jij bent
Want ik
Ik ben niet mijn naam
En jij bent niemand
Het gevaarlijke spel dat ik hier speel
Zoekt de mogelijke grens van nabijheid
Door de acceptatie van afstand en het erkennen ervan
Tussen jou en mij is er het nieuws dat ons scheidt
Ik wil dat je mij ziet
Ik ontdoe me van het nieuws
En mijn naaktheid, stilstaand, verraadt en spiegelt je
Ik verklap mezelf
Jij vertelt me
Ik beschuldig ons en confesseer voor ons
Zo bevrijd ik me van de woorden
Waarmee jij me kleedt
Ik weet dat ik een manier heb
Een beetje stom om te zijn
En om dingen te zeggen die kunnen kwetsen en je beledigen
Maar iedereen heeft zijn eigen manier
Heel specifiek van houden en zich verdedigen
Jij beschuldigt me en dat maakt me alleen maar bezorgd
Verergert mijn schuld steeds meer
Ik doe en undo, geforceerd
Mijn fout is dat ik te veel van je hou
Woorden zijn woorden
En we merken niet eens wat we per ongeluk zeiden
En wat we voor later lieten
Maar het belangrijkste is te beseffen
Dat ons gezamenlijke leven alleen afhangt
En uitsluitend van ons tweeën
Ik probeer een manier te vinden om uit te leggen
Je zou me best kunnen accepteren
Ik weet dat ik een beetje een stomme manier heb van zijn
Maar zo weet ik van je te houden
Woorden zijn woorden
En we merken niet eens wat we per ongeluk zeiden
En wat we voor later lieten
Maar het belangrijkste is te beseffen
Dat ons gezamenlijke leven alleen afhangt
En uitsluitend van ons tweeën
Ik probeer een manier te vinden om uit te leggen
Je zou me best kunnen accepteren
Ik weet dat ik een beetje een stomme manier heb van zijn
Maar zo weet ik van je te houden