El 45
Te acordás hermana qué tiempos aquellos,
la vida nos daba la misma lección.
En la primavera del 45
tenias quince años lo mismo que yo.
Te acordás hermana de aquellos cadetes,
del primer bolero y el té en El Galeon
cuando los domingos la lluvia traía
la voz de Bing Crosby y un verso de amor.
Te acordás de la Plaza de Mayo
cuando «el que te dije» salía al balcón.
Tanto cambió todo que el sol de la infancia
de golpe y porrazo se nos alunó.
Te acordás hermana qué tiempos de seca
cuando un pobre peso daba un estirón
y al pagarnos toda una edad de rabonas
valia más vida que un millón de hoy.
Te acordás hermana que desde muy lejos
un olor a espanto nos enloqueció:
era de Hiroshima donde tantas chicas
tenían quince años como vos y yo.
Te acordás que más tarde la vida
vino en tacos altos y nos separó.
Ya no compartimos el mismo tranvía,
sólo nos reúne la buena de Dios.
Het 45e
Herinner je je, zus, die tijden nog,
de leven gaf ons dezelfde les.
In de lente van '45
had je vijftien jaar, net als ik.
Herinner je je, zus, die cadetten,
de eerste bolero en de thee in El Galeon,
wanneer de regen op zondag
de stem van Bing Crosby en een liefdesvers bracht.
Herinner je je het Plaza de Mayo
toen 'degene waar ik het over had' naar buiten kwam op het balkon.
Zoveel is veranderd dat de zon van de kindertijd
plotseling en met een klap verdween.
Herinner je je, zus, die droge tijden
wanneer een arme peso een sprongetje maakte
en toen we voor een hele leeftijd aan rabonas werden betaald,
meer waard was dan een miljoen van nu.
Herinner je je, zus, dat van heel ver
een geur van angst ons gek maakte:
het was van Hiroshima waar zoveel meisjes
vijftien jaar oud waren, net als jij en ik.
Herinner je je dat later het leven
met hoge hakken kwam en ons scheidde.
We deelden niet langer dezelfde tram,
alleen de goede van God brengt ons weer samen.