Con Dos Camas Vacías
Ni yo bordo pañuelos, ni tú rompes contratos
Ni yo mato por celos, ni tú mueres por mí
Y antes de que me quieras como se quiere a un gato
Me largo con cualquiera que se parezca a ti
De par en par, te abro las puertas que me cierras
Me cuentan que el olvido no te sienta tan mal
La paz que has elegido es peor que mi guerra
Lo que pudo haber sido, lo que nunca será
Yo, en cambio, nunca supe ir a favor del viento
Que muerde las esquinas de esta ciudad impía
Pobre aprendiz de brujo que escupe al firmamento
Desde un hotel de lujo, con dos, con dos camas vacías
¿Y quién hará tu trabajo debajo de mi falda?
La boca que era mía, ¿de qué boca será?
El roto de tu ombligo ya no me da la espalda
Cuando pierdo contigo las ganas de ganar
Como pago al contado, nunca me falta un beso
Siempre que me confieso, me doy la absolución
Ya no cierro los bares ni hago tantos excesos
Cada vez son más tristes, las canciones de amor
Yo, en cambio, nunca supe ir a favor del viento
Que muerde las esquinas de esta ciudad impía
Pobre aprendiz de brujo que escupe al firmamento
Desde un hotel de lujo, con dos, con dos, con dos camas vacías
Aunque nunca me callo, guardo un par de secretos
Lo digo de hombre a hombre, de mujer a mujer
Ni me caso con nadie ni le pongo amuletos
Por no tener, no tengo ni edad de merecer
¿Quién hará tu trabajo debajo de mi falda?
La boca que era mía, ¿de qué boca será?
El roto de tu ombligo ya no me da la espalda
Cuando pierdo contigo las ganas de ganar
Maldita sea la tinta que empapa mis papeles
Maldita, la tercera persona del plural
Las uñas que se clavan ahí donde más duele
Si se me corre el rímel cuando me haces llorar
Y como pago al contado, nunca me falta un beso
Siempre que me confieso, me doy la absolución
Ya no cierro los bares ni hago tantos excesos
Cada vez son más tristes, las canciones de amor
Met Twee Lege Bedden
Ik borduur geen zakdoeken, jij verbreekt geen contracten
Ik dood niet uit jaloezie, jij sterft niet voor mij
En voordat je me wilt zoals je een kat wilt
Ga ik weg met iemand die op jou lijkt
Van deur tot deur, ik open de deuren die je sluit
Ze vertellen me dat de vergetelheid je niet zo slecht staat
De vrede die je hebt gekozen is erger dan mijn oorlog
Wat had kunnen zijn, wat nooit zal zijn
Ik, daarentegen, heb nooit geweten om met de wind mee te gaan
Die de hoeken van deze goddeloze stad bijt
Arme tovenaar in opleiding die naar de lucht spuugt
Vanuit een luxe hotel, met twee, met twee lege bedden
En wie doet jouw werk onder mijn rok?
Die mond die van mij was, van welke mond zal het zijn?
De scheur in je navel draait me niet meer de rug toe
Wanneer ik met jou de zin om te winnen verlies
Als contante betaling ontbreekt het me nooit aan een kus
Telkens als ik me beken, geef ik mezelf de absolutie
Ik sluit de bars niet meer en maak niet zoveel uitspattingen
Steeds treuriger worden de liefdesliedjes
Ik, daarentegen, heb nooit geweten om met de wind mee te gaan
Die de hoeken van deze goddeloze stad bijt
Arme tovenaar in opleiding die naar de lucht spuugt
Vanuit een luxe hotel, met twee, met twee, met twee lege bedden
Hoewel ik me nooit stilhoud, bewaar ik een paar geheimen
Ik zeg het van man tot man, van vrouw tot vrouw
Ik trouw met niemand en geef geen amuletten
Omdat ik, als ik niets heb, niet eens de leeftijd heb om te verdienen
Wie doet jouw werk onder mijn rok?
Die mond die van mij was, van welke mond zal het zijn?
De scheur in je navel draait me niet meer de rug toe
Wanneer ik met jou de zin om te winnen verlies
Verdomme de inkt die mijn papieren doordrenkt
Verdomme, de derde persoon meervoud
De nagels die zich vastzetten waar het het meest pijn doet
Als mijn mascara uitloopt wanneer je me laat huilen
En als contante betaling ontbreekt het me nooit aan een kus
Telkens als ik me beken, geef ik mezelf de absolutie
Ik sluit de bars niet meer en maak niet zoveel uitspattingen
Steeds treuriger worden de liefdesliedjes
Escrita por: Ivan Garcia-Pelayo / Joaquín Sabina