Não Vale A Pena
Ficou difícil
Tudo aquilo
Nada disso
Sobrou meu velho vício de sonhar
Pular de precipício em precipício
Ossos do ofício
Pagar pra ver o invisível
E depois enxergar
Que é uma pena
Mas você não vale a pena
Não vale uma fisgada dessa dor
Não cabe como rima de um poema
De tão pequeno
Mas vai e vem e envenena
E me condena ao rancor
De repente, cai o nível
E eu me sinto uma imbecil
Repetindo, repetindo, repetindo
Como num disco riscado
O velho texto batido
Dos amantes mal-amados
Dos amores mal-vividos
E o terror de ser deixada
Cutucando, relembrando, reabrindo
A mesma velha ferida
E é pra não ter recaída
Que não me deixo esquecer
Que é uma pena
Mas você não vale a pena
Não vale uma fisgada dessa dor
Não cabe como rima de um poema
De tão pequeno
Mas vai e vem e envenena
E me condena ao rancor
De repente, cai o nível
E eu me sinto uma imbecil
Repetindo, repetindo, repetindo
Como num disco riscado
O velho texto batido
Dos amantes mal-amados
Dos amores mal-vividos
E o terror de ser deixada
Cutucando, relembrando, reabrindo
A mesma velha ferida
E é pra não ter recaída
Que não me deixo esquecer
Que é uma pena
Mas você não vale a pena
Het Is Geen Zonde
Het werd moeilijk
Alles dat
Niets hiervan
Er bleef mijn oude verslaving om te dromen
Van de ene afgrond naar de andere springen
De klappen van het vak
Betalen om het onzichtbare te zien
En dan te beseffen
Dat het jammer is
Maar jij bent het niet waard
Het is geen steek van deze pijn
Het past niet als een rijm in een gedicht
Zo klein
Maar het komt en gaat en vergiftigt
En veroordeelt me tot wrok
Ineens zakt het niveau
En voel ik me een idioot
Herhalend, herhalend, herhalend
Als een versleten plaat
De oude tekst die steeds weer terugkomt
Van de ongelukkige geliefden
Van de slecht geleefde liefdes
En de angst om verlaten te worden
Prikkend, herinnerend, heropenend
Dezelfde oude wond
En om geen terugval te hebben
Laat ik het niet vergeten
Dat het jammer is
Maar jij bent het niet waard
Het is geen steek van deze pijn
Het past niet als een rijm in een gedicht
Zo klein
Maar het komt en gaat en vergiftigt
En veroordeelt me tot wrok
Ineens zakt het niveau
En voel ik me een idioot
Herhalend, herhalend, herhalend
Als een versleten plaat
De oude tekst die steeds weer terugkomt
Van de ongelukkige geliefden
Van de slecht geleefde liefdes
En de angst om verlaten te worden
Prikkend, herinnerend, heropenend
Dezelfde oude wond
En om geen terugval te hebben
Laat ik het niet vergeten
Dat het jammer is
Maar jij bent het niet waard