O Bêbado e a Equilibrista
Caía a tarde feito um viaduto
E um bêbado trajando luto
Me lembrou Carlitos
A Lua
Tal qual a dona de um bordel
Pedia a cada estrela fria
Um brilho de aluguel
E nuvens
Lá no mata-borrão do céu
Chupavam manchas torturadas
Que sufoco!
Louco
O bêbado com chapéu-coco
Fazia irreverências mil
Pra noite do Brasil
Meu Brasil que sonha
Com a volta do irmão do Henfil
Com tanta gente que partiu
Num rabo de foguete
Chora
A nossa Pátria, mãe gentil
Choram Marias e Clarisses
No solo do Brasil
Mas sei, ah, eu sei
Que uma dor assim, pungente
Não há de ser inutilmente
A esperança
Dança
Na corda bamba de sombrinha
E em cada passo dessa linha
Pode se machucar
Azar
A esperança equilibrista
Sabe que o show de todo artista
Tem que continuar
De Dronkenman en de Evenwichtskunstenaar
De avond viel als een viaduct
En een dronkenman in rouw
Herinnerde me aan Carlitos
De Maan
Als de madam van een bordeel
Vroeg aan elke koude ster
Om een glans van huur
En wolken
Daar in het doezel van de lucht
Zuigen gemartelde vlekken
Wat een ellende!
Gek
De dronkenman met zijn bolhoed
Maakte duizend irreverenties
Voor de nacht van Brazilië
Mijn Brazilië dat droomt
Van de terugkeer van de broer van Henfil
Met zoveel mensen die vertrokken
In een raketstaart
Huilt
Ons Vaderland, lieve moeder
Huilen Marias en Clarisses
Op de grond van Brazilië
Maar ik weet, ah, ik weet
Dat zo'n pijn, zo doordringend
Niet nutteloos zal zijn
De hoop
Danst
Op de slappe koord met een parasol
En bij elke stap op deze lijn
Kan je je verwonden
Pech
De evenwichtskunstenaar
Weet dat de show van elke artiest
Moet doorgaan